tetartopress

Ευτυχείς, λυπημένοι και (ως) πότε(ς)


Γελάς. Κλαις. Πίνεις μα δεν μεθάς. Ζαλισμένος προσπαθείς να ξεμπλέξεις τα πόδια σου από τις κολλημένες σελίδες της ιστορίας. Φοράς τη στολή ενός θλιμμένου γελωτοποιού, μοιάζεις με στρατιωτικό απολειφάδι μιας περασμένης σφαγής, στην τσέπη σου βρίσκεις σερπαντίνα, ένα κασελιασμένο χαρτονόμισμα του μεσοπολέμου, ανεβάζεις φωτογραφία με ένα ξεσκισμένο αμπέχονο, αγορασμένο στις εκπτώσεις από το πολυκατάστημα στην οδό Σκουφά.

Μπλεγμένες εποχές, χρόνοι ανάκατα, αιώνες που ενώνει ένα επαναληπτικό σκουριασμένο συρραπτικό. Νύχτα ή μέρα, σκοτάδι παχύ πάνω σε αδυνατισμένες μνήμες. Ηλικίες απροσδιόριστες, σύμβολα ξεβαμμένα, ξαναπερασμένοι μεσαίωνες που μυρίζουν φτηνό νέφτι, στις ταμπέλες πώληση με το κιλό. Στις διαφημίσεις μυρωδιές ακριβές, λίπος ξινισμένης κραιπάλης, στις γειτονιές μανίκια τριμμένα με μπαλώματα εφημερίδες που δεν διαβάστηκαν ποτέ.

Ένας κόσμος, μια Ευρώπη, πλανάται πάνω από ένα σινιέ φάντασμα, προσφέροντας τις καλοπληρωμένες υπηρεσίες του στην επιτάχυνση μιας ανάστροφης συντριβής. Κρεμασμένες κουρτίνες σε νωχελικούς σιδηρόδρομους σχηματίζουν το τέρας, κρύβοντας με κομψότητα το πάτημα της μπότας. Δολοφόνοι που η ντροπή του χρόνου φόρεσε άμφια αγίων, ιερόδουλοι δείκτες που έστρεψαν άτιμα το νεύμα της ιστορίας σε γυαλιστερά κρεματόρια, χορηγοί που επένδυσαν ανεπρόκοπες μετοχές σε γενοκτονίες με καλές αποδόσεις.

Το χρώμα των χρόνων σου είναι η λάσπη. Βούρκος που αναδύθηκε από το στόμα ενός Μουσολίνι για να λερώσει αναρριχώμενος τα κιτρινισμένα μάρμαρα ανύμφευτων νεκρών. Ξερατά που ξαναζωντάνεψαν για να ταΐσουν το ξεψυχισμένο τομάρι ενός εφιάλτη, τρωκτικά που ξεπήδησαν τρώγοντας σάρκες στα υπόγεια της ιστορίας, νεόπτερα δίπτερα με στολή παραστρατιωτική που χορταίνουν με αερολύματα στα ρετιρέ κάποιας εξουσίας, σκορπίζοντας με δύναμη στον διεφθαρμένο ορίζοντα ραγισμένα αυγά κάποιου μεταλλαγμένου φιδιού.

*Περπατάς σε έναν κόσμο που αλλάζει. Που βάφεται άλλος και προσπερνά. Γυρνάς στον διπλανό σου, ψάχνοντας τον εχθρό σου. Στην απέναντι βιτρίνα, ανάμεσα σε σύμβολα στρατιωτικά και ρούχα κομψά, αντικρίζεις τον εαυτό σου. Εμβατήρια στη διαπασών καλύπτουν το πρώτο τραγούδι που έρχεται στα χείλη σου. Αποκτάς ρυθμό, τον χάνεις, συμβαδίζεις με το απόλυτο βήμα που οδηγεί στο κενό. Ψάχνεις τους άλλους. Αναρωτιέσαι. Σωπαίνεις…

Εμείς ήμασταν. Εκείνοι οι δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα που διάβασες κάποτε με ζήλο σε ένα βιβλίο για να το κρύψεις αδιάφορα στο τελευταίο βάθος της βιβλιοθήκης σου. Εμείς. Οι φλύαροι νάρκισσοι, οι ανόητοι συμβιβασμένοι, ισαποστάκηδες με όλες τις τιμές αγοράς και πώλησης, οι μετανιωμένοι και πρόσφατα ελεεινοί ανανήψαντες, οι μεγαλόστομοι κριτές, της πορδής εξεγερμένοι, στις πράξεις φτωχοί στα λόγια πλούσιοι, στα εισαγωγικά αριστεροί στα μεθύσια αναρχικοί, στη ζωή το συμφέρον, στη νιότη γερασμένοι και στα γεράματα μακάριοι προσκυνημένοι.

Εμείς είμαστε. Που τις νίκες μας φορέσαμε στο λαιμό ζητωκραυγάζοντας το τέλος της ιστορίας, που τις ήττες μας καλύψαμε με μαλακό γάντι για να μην μας πονέσουν οι ανοικτές πληγές. Εμείς. Που ταξιδέψαμε αργά, σε κρεβάτια ζεστά και που τώρα ξυπνάμε αργά. Εμείς ευτυχείς, εμείς λυπημένοι. Πότες μισοτελειωμένων μπουκαλιών, το δωμάτιο, κόλαση, μύρισε αλκοόλ, το μεθύσι δεν μας βγήκε σε καλό. Ανέβα στην ταράτσα και νίκησε τον αέρα που σε πνίγει, στείλε το μπουκάλι σου άδειο στα νέα κορμιά με ταχυδρόμο σου μια απελπισμένη προστακτική “περίσσεψε η τύχη μου και γκρέμισα τα τείχη μου ότι αγαπούσα τόδωσα κι ότι ποθούσα το `χασα”, κάψτε το δικό μας γράμμα, βγάλτε από την τρύπια τσέπη μας ένα κομμάτι στουπί, το τίμημα της ελευθερίας να πληρωθεί τοις μετρητοίς, με δόσεις δεν ανασταίνεται μια ζωή, στη μάχη που βλέπεις πως έρχεται, το οφείλεις, να βγεις πιο σοφός, ευτυχής, κάποτε ίσως και νικητής.

 
 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
(Και) Η Κοιλάδα του ποταμού Έβρου σε κλοιό ανεμογεννητριών

(Και) Η Κοιλάδα του ποταμού Έβρου σε κλοιό ανεμογεννητριών

Άλλο ένα περιβαλλοντικό έγκλημα, καλυμμένο με τον «πράσινο» μανδύα των ανεμογεννητριών, σχεδιάζεται στον πολύπαθο Έβρο: αυτή τη φορά στο στόχαστρο ...
21o Γυμνάσιο Πατρών: Θεσσαλικός Κύκλος

Πάτρα: «Ταξίδι στο χρόνο με οδηγό τον Γιάννη Μαρκόπουλο και το Θεσσαλικό του κύκλο»

Ένα «Ταξίδι στον χρόνο με οδηγό τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τον Θεσσαλικό κύκλο του», παρουσιάζει στις 9.30 το βράδυ την ...
Πάτρα: Συναυλία Anser x Buzz

Πάτρα: Συναυλία Anser x Buzz

Μεγάλη Συναυλία των Anser και Buzz θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 20 Ιουνίου στο  μώλο της Αγίου Νικολάου της Πάτρας στο ...
Υλοποίηση των δεσμεύσεων για την προστασία των θαλασσών ζητούν περιβαλλοντικές οργανώσεις

Υλοποίηση των δεσμεύσεων για την προστασία των θαλασσών ζητούν περιβαλλοντικές οργανώσεις

Με σημερινή επιστολή προς τον πρωθυπουργό, 9 περιβαλλοντικές οργανώσεις και φορείς ζητούν την υλοποίηση των δεσμεύσεων που ανέλαβε η ελληνική ...

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 15 Άρθρα

Ο Σταύρος Αντύπας γεννήθηκε στα Εξάρχεια και παρά-μεγάλωσε στην μεταπολίτευση, αλλά ποτέ δεν την ένιωσε δική του. Κινείται γράφοντας για αναποφάσιστες ιδεολογίες και για μικρές ή μεγάλες ουτοπίες που δεν έρχονται ποτέ. Από το 2011 ζει "αρόδου" σε ένα ημιορεινό χωριό της Κεφαλονιάς, κάπου ανάμεσα στα κινήματα, τους ανθρώπους, τα ποιήματα, τη φύση και τις ιστορίες τους. | [email protected]

Back to Top