Τέταρτο

114 Προβολές

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: «Η κόρη ενός κλέφτη» μου «έκλεψε» την καρδιά



Μπήκα στο “Ολύμπιον” γνωρίζοντας λιγότερα και από τα ελάχιστα: ότι είναι μια ταινία από την Ισπανία, που συμμετέχει στο Διεθνές Διαγωνιστικό. Αυτά και, φυσικά τον τίτλο: “Η κόρη Ενός Κλέφτη”.

Η πρώτη έκπληξη ήρθε με το πού o Γιώργος Κρασσακόπουλος κάλεσε την Ισπανίδα σκηνοθέτιδα Belen Funes να προλογίσει την ταινία της. Μιά όμορφη 35χρονη γυναίκα (που έδειχνε για 25 χρόνων το πολύ!) κάλεσε τους σινεφίλ, που είχαν γεμίσει το “Ολύμπιον”, να μείνουν μετά την προβολή για ερωτήσεις και απαντήσεις. Την συνόδευε ο  Καταλανός σεναριογράφος της ταινίας  Marçal Cebrian.

Η Σάρα είναι μια 22χρονη, όμορφη, νεαρή μητέρα, που δίνει σκληρή μάχη σε όλα τα μέτωπα: να βρει μόνιμη δουλειά, μόνιμο σπίτι και μόνιμο σύντροφο. “Φυσιολογικά πράγματα”, θα μου πείτε, “που κάθε άνθρωπος θέλει”. Σωστά, πολύ σωστά, μόνο, που στην περίπτωση της Σάρας κάτι τέτοιο δεν ισχύει: ο πατέρας του μωρού την φροντίζει, αλλά δεν είναι στο πλάι της: δεν μένει στο ίδιο σπίτι και δεν κοιμάται, πια, μαζύ της. Η Σάρα μένει σε παραχωρημένο από την Πρόνοια σπίτι, αλλά, πολύ σύντομα θα πρέπει να το εγκαταλείψει.

Μόνο στο θέμα της δουλειάς τα πράγματα φαίνονται να πηγαίνουν καλά: η Σάρα, περνάει με επιτυχία την δοκιμαστική περίοδο και προσλαμβάνεται μόνιμα στην κουζίνα ενός εστιατορίου. Στην σύντομη συνέντευξη ο σέφ θα την ρωτήσει: “Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου;” και η Σάρα, αφού θα ξαφνιαστεί από την ερώτηση -πιθανότατα να την άκουγε πρώτη φορά- θα απαντήσει: “Είμαι ένα άτομο φυσιολογικό”.

Ο πατέρας της Σάρας (για την μητέρα της, ο σεναριογράφος διάλεξε να μην μας δοθεί απολύτως καμιά πληροφορία) μόλις έχει βγει από την φυλακή. Δεν θα μάθουμε ποτέ ακριβώς τον λόγο της φυλάκισης. Είναι κλέφτης κι αυτό μας αρκεί. Ο μικρότερος αδερφός της Σάρας ζει σε Ίδρυμα και κάθε τρις και λίγο το σκάει θέλοντας να μείνει με την αδερφή του. Φαίνεται, ότι η Σάρα προτιμά τον πατέρα της στην φυλακή. Σίγουρα, πάντως, δεν θέλει να τον βλέπει να τριγυρνά στην ίδια πόλη με εκείνη. Η απουσία του έχει σημαδέψει την ζωή της, την έχει κάνει λειψή.  Κατά κάποιο τρόπο η μεγαλύτερη κλοπή, που έχει κάνει ο πατέρας, είναι εις βάρος της κόρης του. Της έχει “κλέψει” την (φυσιολογική) ζωή, που επιθυμούσε… “Τον βλέπω στο πρόσωπό μου”, απαντά η Σάρα, όταν την ρωτούν γιατί δεν “ξεκόβει” τελείως από τον πατέρα της.


Η ταινία είναι μια συγκλονιστική καταγραφή μιας ανύπαρκτης σχέσης ενός πατέρα και της κόρης του. Η Καταλανή σκηνοθέτιδα μπορεί να δανείζεται στοιχεία από το σινεμά των αδερφών Νταρντέν και του Κέν Λόουτς, αλλά με την σημαντική βοήθεια του σεναριογράφου Marçal Cebrian, βάζει την δική της εντελώς προσωπική πινελιά.

Το φινάλε της ταινίας συγκλονιστικό: η Σάρα έχει προσφύγει στην Δικαιοσύνη διεκδικώντας την κηδεμονία του μικρότερου αδερφού της. Σε μια μικρή αίθουσα ο Πρόεδρος, ο Γραμματέας, οι δικηγόροι και η Σάρα. Ο πατέρας απουσιάζει δείχνοντας να κάνει το χατίρι της κόρης του, που του ζήτησε μην παρουσιασθεί στην Ακρόαση. Η σκηνή της Ακρόασης είναι συγκλονιστική! Η Σάρα, που δηλώνει στο Δικαστήριο, ότι αυτή φροντίζει τον μικρό αδερφό της, θα ερωτηθεί από τον Πρόεδρο: “Τι μπορείς παραπάνω να του προσφέρεις;” Η κάμερα κάνει κοντινό και βλέπουμε μια Σάρα να λυγίζει από την πολύ ένταση. Κυττάζει τον Πρόεδρο και είναι έτοιμη να απαντήσει. Δίνει μιά μάχη να ξεστομίσει αυτό, που ήδη ακούγεται ψιθυριστά από κάποιυς θεατές μέσα στο “Ολύμπιον: “ΑΠΑΠΗ!”. Κι, όμως, η Σάρα θα μείνει βουβή και δεν θα πει λέξη.

Στην τελευταία σκηνή, την βλέπουμε να έχει ξεσπάσει σε λυγμούς. Δίπλα της ο Δικηγόρος θα την ρωτήσει: “Τι σου συμβαίνει;”. Η απάντηση της Σάρας είναι και η κορύφωση του δράματος: “Τώρα θα μείνω μόνη;”.

Η Σάρα, το κορίτσι, που ξέρει να αγαπά και να μάχεται, φοβάται, ότι, όχι μόνο δεν θα πάρει την κηδεμονία του μικρού αδερφού της, αλλά θα χάσει κι αυτήν του μωρού της…


Μετά την προβολή ακολούθησε μια από τος πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις, που έχω παρακολουθήσει στο φετινό Φεστιβάλ. Γιά την ώρα κρατείστε μόνο τούτο: πατέρας και κόρη στην ταινία, είναι πατέρας και κόρη και στην πραγματική ζωή! Από την μια ο διάσημος 55χρονος πατέρας Eduard Fernández κι από την άλλη η 24χρονη ανερχόμενη ηθοποιός Greta Fernández.

Έξω από το “Ολύμπιον” ευχήθηκα στην σκηνοθέτιδα να πάρει τον “Χρυσό Αλέξανδρο” κι εκείνη αυθόρμητα μου είπε: “εάν συμβεί κάτι τέτοιο θα μείνω μόνιμα στην Θεσσαλονίκη!”

Λέτε να;


ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
 
 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 23 Άρθρα

Νικόλαος Ε. Καββαδίας. Εθισμένος στις Κινούμενες Εικόνες και την Στρογγυλή Θεά. Από επιλογή ραδιοφωνικός παραγωγός, κατά περίσταση κινηματογραφικός "κριτικός" κι από ανάγκη διοργανωτής κινηματογραφικών προβολών. Βλέπει τα πάντα διά "γυμνού οφθαλμού" κι ακόμα ψάχνει τον δρόμο της επιστροφής στην παιδική αλάνα. Σαν πραγματικό κουρέλι τραγουδάει ακόμα.

RELATED ARTICLES

Back to Top

menu