Τέταρτο

219 Προβολές

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: “Abou Leila”, απλά ένα αριστούργημα;



Δεκαέξι και βάλε ταινίες μέσα σε τέσσερις μέρες (ανάμεσά τους ένα, σχεδόν, αριστούργημα, τέσσερις – πέντε εξαιρετικές, πολλές ενδιαφέρουσες, κάποιες μέτριες και μια… απαράδεκτη) κι εγώ από τα μεσάνυχτα Κυριακής προς Δευτέρα να έχω “κολλήσει” με αυτήν την ταινιάρα!

“Σκαρφαλωμένος” στον “Παύλο Ζάννα” κι έχοντας δίπλα μου τον (κινηματογραφο – ποδοσφαιρο) φίλο Δημήτρη Στεργιάκη από την ΑΜΑ FILMS και πάρα δίπλα τον ΚοκκινοΔιάβολο αδερφό μου και την φίλη του, δεν πίστευα τους γυμνούς οφθαλμούς μου, ότι η ταινία “Abou Leila”, που τόσο πολύ περίμενα, δεν είναι απλά ένα αριστούργημα! Είναι κάτι πέρα από αυτό, αλλά αλήθεια, τι;

Μια ταινία, που θα ζήλευε ο Ταραντίνο και θα λάτρευε ο David Lynch. Μια ταινία δρόμου, που σε οδηγεί κατ’ ευθείαν στην κόλαση, τσακισμένο, ετοιμοθάνατο, αλλά καθαρό!

Το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να προσπαθήσω να περιγράψω την υπόθεση αυτής της ταινιάρας! Αλλά θα αποπειραθώ -όσο ακατόρθωτοι κι αν είναι…- να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά:

Ο Αλγερινός Amin Sidi-Boumédiène γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου του 1982 στο Παρίσι. Στα 23 του πήρε το Δίπλωμά του από την CLCF – Ecole de cinéma à Paris. Στη συνέχεια επιστρέφει στην πατρίδα του και δουλεύει σαν βοηθός σκηνοθέτη, πριν γυρίσει το 2011, το “Demain, Alger?”, την πρώτη του, μικρού μήκους, ταινία.

Το “Abou Leila” είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. ‘Όταν την δεις και μείνεις με το στόμα ανοικτό, το στομάχι σφιγμένο και του οφθαλμούς σου να λάμπουν από απόλαυση, δίκαια, αναρωτιέσαι: “από πού, στο διάολο, ξεφύτρωσε αυτός ο 37χρονός Αλγερίνος πρωτάρης και μας χαρίζει αυτό το αριστούργημα σε δικό του, μάλιστα, σενάριο;”.


Όλα αυτά στο “Abou Leila” είναι το σενάριο. Τα υπόλοιπα ακολουθούν: φοβερή σκηνοθεσία, απίστευτες ερμηνείες, μαστόρικη φωτογραφία, δυνατή μουσική. Το σενάριο και πάλι το σενάριο! Αποκύημα μιας φαντασίας τόσο σπιντάτης, που κόβεις το χέρι σου, ότι, σίγουρα, υποβοηθήθηκε για να φτάσει σε τέτοια δημιουργικά ύψη.

Αδυνατώ και ταυτόχρονα αρνούμαι να περιγράφω την ιστορία του “Αμπού Λειλά”. Στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ γράφονται αυτά:

«Αλγερία, 1994, στη δίνη του εμφυλίου πολέμου. Ένα δράμα περιπλάνησης που ακολουθεί δύο καρδιακούς φίλους καθώς αναζητούν τον διαβόητο τρομοκράτη Αμπού Λεϊλά στην έρημο της Σαχάρα, ερχόμενοι σταδιακά αντιμέτωποι με την ψυχική κατάρρευση και την εξάντληση. Η πραγματικότητα και η φαντασία διαπλέκονται στο ταξίδι των δύο φίλων, το οποίο αποκτά μεταφορική και συναισθηματική χροιά, ως μια αποτύπωση της εύθραυστης ψυχοσύνθεσης δύο ανδρών που ζουν σε ένα καθεστώς συνεχούς απειλής, υποβόσκουσας παράνοιας και χειροπιαστού τρόμου. Ένα γουέστερν του παραλόγου, γεμάτο εντυπωσιακούς συμβολισμούς και σουρεαλιστικές πινελιές, που αναλογίζεται τη διαβρωτική δύναμη του πολέμου».


Με λέξεις θα μπορούσα να περιγράψω την ιστορία της ταινίας ως εξής: “το ταξίδι δυο φίλων προς την λύτρωση”. Μην τα πάρετε και απολύτως τοις μετρητοίς. Το σενάριο πηγαίνει από ανατροπή σε ανατροπή και είναι απολαυστικά απρόβλεπτο. Είναι ένας μοναδικός ύμνος στην αντρική φιλία σε μια χώρα – φρενοκομείο.

Πρότεινα την ταινία στην (κινηματογραφο)φίλη Αργυρώ κι εκείνη με τον δικό της χαρακτηριστικό τρόπο με ρώτησε: “Ήθελα να την δω, αλλά την έχασα! Είναι καλή;”. Αμέσως της απάντησα: “Θ’ άλλαζα όλο το Φεστιβάλ με αυτήν την ταινία και μόνο!”

Το “Abou Leila” θα προβληθεί άλλες δυο φορές: μια την Τετάρτη και μια την Πέμπτη. Δεν ξέρω εάν υπάρχει άλλη ταινία στο Φεστιβάλ, που προβάλλεται τρεις φορές. Αυτό σίγουρα τιμά τους υπευθύνους του Φεστιβάλ, αλλά από την άλλη στεναχωριέμαι, που ο δημιουργός της ταινίας δεν είναι μαζύ μας στην γιορτή. Ή λέτε να “σκάσει” μύτη ξαφνικά, όπως γίνεται και με τις μαγικές ανατροπές στην ταινιάρα του;


Κατά τ’ άλλα στο 60ό Φεστιβάλ υπάρχει αυτό, που πρέπει να υπάρχει σε κάθε σπουδαίο ανεξάρτητο κινηματογραφικό Φεστιβάλ, που θέλει να πιστεύει, ότι είναι και σπουδαίο και ανεξάρτητο: καλό (ανεξάρτητο) σινεμά. Κι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να γιορτάσεις τα 60α γενέθλιά σου.

Άφησα τελευταία τα σποτάκια, που δημιούργησε γιά το Φεστιβάλ ο βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα μικρού μήκους για την ταινία “Η Απόσταση Ανάμεσα στον Ουρανό κι Εμάς” Βασίλης Κεκάτος. Το ένα καλύτερο από το άλλο με κορυφαίο το σποτάκι, που λέγεται “Βιολέττα”. Αυτό το “Χρόνια Πολλά, κορίτσι μου!” είναι τρυφερό χάδι και δυνατό χαστούκι μαζύ. Και το σποτάκι αυτό παίζεται πιο πολύ από τα υπόλοιπα.

Και λίγο πριν αρχίσει η ταινία, από την αντίδρασή του στην “Βιολέττα” έχεις καταλάβει και τι σόι κοινό είναι στην πραγματικότητα αυτό, που γέμισε την αίθουσα. Γιατί τα φοβερά σποτάκια του Κεκάτου σε ξεγυμνώνουν και δεν μπορείς να κρυφτείς.

Επανέρχομαι στο “Abou Leila”: Τελικά, από πού ήρθε αυτή η ταινία;


ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
 
 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 23 Άρθρα

Νικόλαος Ε. Καββαδίας. Εθισμένος στις Κινούμενες Εικόνες και την Στρογγυλή Θεά. Από επιλογή ραδιοφωνικός παραγωγός, κατά περίσταση κινηματογραφικός "κριτικός" κι από ανάγκη διοργανωτής κινηματογραφικών προβολών. Βλέπει τα πάντα διά "γυμνού οφθαλμού" κι ακόμα ψάχνει τον δρόμο της επιστροφής στην παιδική αλάνα. Σαν πραγματικό κουρέλι τραγουδάει ακόμα.

RELATED ARTICLES

Back to Top

menu