Τέταρτο

Η Αλίκη στη χώρα των τραυμάτων


Η ενήλικη Αλίκη από μικρή είχε αναγκαστεί να ανταλλάξει την αυλή των θαυμάτων της με τη χώρα των τραυμάτων της. Η επιλογή βεβαίως και δεν ήταν δική της. Τα συναισθήματα όμως του πόνου, της απογοήτευσης, της εσωτερικής ματαίωσης, αλλά και της θλίψης, της στενοχώριας και του θυμού ήταν όλα δικά της και τη συνόδεψαν για πολλά χρόνια ακόμη, τόσο κατά τη διάρκεια της, ευτυχώς, εκρηκτικής εφηβείας της, αλλά και για επίσης αρκετά χρόνια στη μετέπειτα πρώιμη και όχι μόνον ενηλικίωσή της.

Η Αλίκη, την Αλίκη μάλλον πιο σωστά, οι δυο της γονείς δεν την έμαθαν να εκφράζει άμεσα και χωρίς ενοχές τη μαγική λέξη ” όχι”. Μια λέξη που αποτελείται στις περισσότερες, αν όχι σε όλες τις γλώσσες, από πολύ λίγα γράμματα, παρόλα αυτά μια λέξη που έχει τη δύναμη να προστατεύει κατά κύριο λόγο από τους κινδύνους αυτόν ή αυτήν που αναγκάζεται όταν την εκστομεί.

Και σαν η Αλίκη άρχισε να φουντώνει από την Άνοιξη της εφηβείας της, τότε ήταν που άρχισε να κατανοεί, ή μάλλον να αντιδρά αντανακλαστικά εξαιτίας και της έκρηξης των γενετήσιων ορμονών σε οτιδήποτε της πρότεινε η γενιά των γονιών της. Και αυτή η αντίδρασή της που από τη φύση της είναι ένα τεράστιο ”όχι” στη σήψη και στη διαφθορά ήταν η αρχή ανατοποθέτησης της Αλίκης.

Τότε ήταν που το ασχημόπαπο άρχισε να κλονίζεται στη σκέψη ότι οι γονείς της να ήταν πιθανόν και ακατάλληλοι. Και άρχισε να νιώθει, να ξαναθυμάται, μάλλον, τα παιδικά της τραύματα. Και αντανακλαστικά επίσης και λόγω κεκτημένης εφηβικής ταχύτητας, άρχισε να αντιδρά ακόμη και σε αυτά που η ίδια είχε τότε βιώσει.

Ναι, η εφηβεία της ήταν η εποχή που ενώ η μεταμορφωμένη εξωτερικά Αλίκη έδειχνε επιθετική και ατρόμητη, παρόλα αυτά και επί της ουσίας ήταν στην πραγματικότητα ανοχύρωτη απέναντι στον κάθε κίνδυνο. Αυτό δεν την απασχολούσε ιδιαίτερα, διότι είχε πια κατανοήσει ότι οι καλύτεροί της φίλοι, έφηβοι και αυτοί είχαν περάσει σαν παιδιά από τα ίδια, αν όχι παρόμοια ”λούκια”.

Έτσι σαν πρωτοδοκίμασε να καπνίσει χόρτο με την κολλητή της την Κοκκινοσκουφίτσα και το αγόρι της, τον Λύκο στο πάρκο κοντά στο σπίτι της, ήταν τότε που άρχισε να νιώθει ενότητα μαζί τους. Στην παρέα πολύ σύντομα μπήκε και ο λιλιπούτειος Κοντορεβυθούλης που είχε υποστεί απίστευτο μπούλινγκ λόγω του σωματικού του ύψους. Αλλά και η σχεδόν αποστεωμένη έφηβη, ξανθιά και ψηλή ”βασίλισσα του χιονιού”, όπως την αποκαλούσαν οι φίλοι της που της άρεσε να τρώει μόνο τρία μουστοκούλουρα την ημέρα και να πίνει μισό λίτρο σοκολατούχο. Γεύμα που ενίοτε συμπλήρωνε και με τρεις κουταλιές από γιαούρτι με ελάχιστα λιπαρά. Τα σαρανταοχτώ κιλά της ήταν αντιστρόφως ανάλογα με το ένα και εβδομήντα του ύψους της. Την εφηβική παρέα της Αλίκης συμπλήρωνε και ο επονομαζόμενος πάλι από την παρέα ”Πριγκιπας”, που ακόμη δεν είχε αποφασίσει αν του άρεσε περισσότερο η Αλίκη ή ο Κοντορεβιθούλης.

Με αυτήν την τόσο πολύχρωμη, ενδιαφέρουσα, απρόσμενη και ετερόκλιτη παρέα πορεύτηκε η Αλίκη την εκρηκτική εφηβεία της. Ενήλικη πια, κάπου ανάμεσά μας, αγωνίζεται πια να ξαναζήσει κάποιες μισοτελειωμένες εμπειρίες από την τότε αυλή των θαυμάτων της.

—–

Μια από όλες αυτές τις τραυματισμένες και όχι μόνον Αλίκες, νεαρή συνθέτρια με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Αlison Wonderland αγωνίζεται να ξανασυναντήσει την παιδική αυλή των θαυμάτων της γράφοντας μουσική. Το παρακάτω βίντεο είναι το δικό της σαρκαστικό metoo.


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
Γιολάντα

Γιολάντα

Πες κανένα νέο

Πες κανένα νέο

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 161 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. [email protected]

 

Back to Top