Τέταρτο
75 Προβολές

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του μείνε




Μόνο αν προχωρούσε δυο βήματα μπροστά θα του ήταν δυνατόν να δει τι βρισκόταν, τι εξελισσόταν μπροστά του. Στον Ορίζοντα.

Εκείνος παρόλα αυτά αδυνατούσε. Όχι, δεν ήταν σωματικά αδύνατος. Απλά δεν τολμούσε να κάνει αυτά τα δυο βήματα. Για εκείνον δεν φάνταζαν ως βηματάκια, αλλά ως δυο τεράστια άλματα στον τόπο αλλά και στον χρόνο.

Το μέρος που βρισκόταν ήταν όχι ακριβώς σταυροδρόμι, αλλά μάλλον ένα σημείο στον χωροχρόνο του για το οποίο είχε πραγματικά αγωνιστεί να το κατακτήσει.

Τώρα το μόνο που χρειαζόταν ήταν να προχωρήσει δυο βήματα μπροστά. Κοντοστάθηκε για αρκετή ώρα. Το σώμα του είχε μια τάση μάλλον προς τα πίσω. Ένιωθε σαν τα δυο αυτά βήματα να τον οδηγούσαν σε ένα κενό χιλίων και πάνω μέτρων. Σε μια χαράδρα βαθιά, μαύρη στο βάθος της, που θα τον ρουφούσε ανεπιστρεπτί.

Προσπάθησε να κλείσει τα τρεμάμενα βλέφαρά του και να προετοιμαστεί για τα «απονενοημένα» δυο βήματα. Σκέφτηκε πως με κλειστά τα μάτια δεν θα μπορούσε να δει τίποτα στον Ορίζοντα.

Τα άνοιξε λοιπόν και αμέσως έκανε το πρώτο βήμα. Του φάνηκε γρήγορη και απερίσκεπτη αυτή του η κίνηση. Δείλιασε και έκανε σχεδόν αμέσως δυο βήματα πίσω.  Θυμήθηκε αυτό που του ‘πε πρόσφατα ο φίλος του, μεταξύ δυο στάσεων του μετρό.

Μην επηρεάζεσαι από αυτά που συμβαίνουν στην καθημερινότητα σου. Μείνε συνδεδεμένος με αυτά που οραματίζεσαι.

Τώρα έχει απομακρυνθεί ένα βήμα περισσότερο από τον πολλά υποσχόμενο Ορίζοντα που πλουσιοπάροχα και με αφθονία ανοίγεται εμπρός του. Αποφασίζει παρόλα αυτά να παραμείνει. Εκεί, ακίνητος. Τουλάχιστον έτσι νιώθει ασφαλής. Θυμάται αυτό που του είπε επίσης ο φίλος του, πρόσφατα, μεταξύ δυο αλκοολούχων διαλυμάτων.

Η κοινωνία μας οδηγείται σε συντηρητικοποίηση. Μην κολλάς, φίλε.

Παραμένει στην θέση του. Κοιτά μονάχα τον ουρανό που είναι μέρος του καινούργιου Ορίζοντα που δεν τολμά να αντικρίσει. Βλέπει από πάνω του έναν ελέφαντα να πετά, κρεμασμένο από ένα πολύχρωμο αερόστατο. Καλύπτει αυτόματα το κεφάλι του. Μουσική ακούγεται από τον Ορίζοντα. Ο ελέφαντας κουνά ρυθμικά τα αυτιά του. Αεράκι δροσερό τον τυλίγει.

Και εκείνος, εκεί, ακίνητος, παραμένει τρία βήματα, μόλις, μακριά από τον Ορίζοντα…

 

Παραμένοντας εκείνος σταθερά ακίνητος από το απονενοημένα τρία βήματα, ας απολαύσουμε τουλάχιστον μαζί του τα μουσικά μοτίβα που έρχονται από τον επιθυμητό, αλλά και με αφθονία οραμάτων, μη κατακτημένο Ορίζοντα. Εξαιρετική θεατρική μουσική σύνθεση της Ελληνοβραζιλιάνας Κατερίνας Πολέμη από την παράσταση ”Ευρυδίκη” της Σάρα Ρουλ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου το 2012-2013.


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
Τα γιασεμάκια

Τα γιασεμάκια

 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 141 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. [email protected]

RELATED ARTICLES

Back to Top