Τέταρτο

236 Προβολές

Η Αυλή



Από τον θίασο θα περάσουν πολλοί. Άλλοι, πρωταγωνιστές, άλλοι κομπάρσοι. Όσο γράφουν τα χιλιόμετρα τόσο θες να μικραίνει η «διανομή». Άσε που το πιο δύσκολο πράγμα στο θέατρο είναι η διανομή ρόλων. Το είπε και ο Μπέργκμαν πριν από μένα. Όσο λοιπόν γράφουν τα χιλιόμετρα τόσο λιγοστεύει η αντοχή. Θες να συνεννοείσαι. Να συνεννοείσαι αμέσως, σε κοινή γλώσσα. Δεν αντέχεις να διαπραγματεύεσαι τα αυτονόητα. Τα δικά σου αυτονόητα. Αρχίζεις και υποτιμάς την αντικειμενικότητα και σε ενδιαφέρει η δική σου υποκειμενικότητα να μπορεί αν γίνεται να εντάσσεται αστρίμωχτη στην αλήθεια κάποιων ελαχίστων μα εκλεκτών. Κι αυτό φτάνει. Αν δεν γίνεται ούτε αυτό, δεν πειράζει. Έχεις ήδη «ψηθεί» στα βιωματικά εδάφη της μοναχικότητάς σου. Μια λέξη που αν αλλάξεις ένα γράμμα προκύπτει η μοναδικότητα.Έχεις ψηθεί επειδή για σένα ήταν αυτονόητο να επιστρέφεις στην μοναξιά σου, όταν έπρεπε να συμβιβαστείς με μετριοπαθείς, αθόρυβες και βολικές προσκολλήσεις συνύπαρξης. Έχεις ψηθεί γιατί η μοναξιά σου δεν είναι ο δαίμονας που το περιβάλλον σου χυδαία προσπαθεί να σε πείσει, επειδή το ίδιο δεν την αντέχει. Εσύ αντιμετωπίζεις την Ζωή ως έχει. Όπως και τα συναισθήματα. Την χαρά ή την θλίψη. Δεν της φοράς κορδέλες για να την αντέξεις, έτσι δεν είναι; Η μοναξιά σου είναι το σπίτι σου. Το αγαπημένο σου τραγούδι, το αγαπημένο σου ποίημα, η νίκη σου, τα δάκρυα σου, τα βουβά ουρλιαχτά και οι σπαρακτικές κραυγές σου, το είναι σου τσακισμένο στο πάτωμα και άλλα τόσα που δεν ανέχεσαι να απλώσεις και να διαπραγματευτείς μπροστά τους, ούτε στιγμή.

Κι αυτή η σιωπή… Πόσα εγκλήματα υποθάλπει; Πόσοι ατιμώρητοι παρατρεχάμενοι αλωνίζουν εκεί έξω αμέριμνοι; Αχ, αυτή η σιωπή…

Σαν το βυθό της θάλασσας που κρύβει ανθρώπινα μυστικά. Σαν τα ντουβάρια στους σταθμούς των τραίνων που σκεπάζονται με αμέτρητα «αντίο» και πένθιμα «σ’ αγαπώ»…

Σαν τους αλμυρούς και γεμάτους υγρασία αποχαιρετισμούς στα λιμάνια, που κατανόησες ψυχοπονιάρικα, επειδή οι άνθρωποι όταν τους βολεύει επικαλούνται την αδύναμη φύση τους, το δικαίωμα τους να αλλάζουν και ενώ είναι η στιγμή που πρέπει να μείνουν και να αντέξουν, φεύγουν… Και κανείς δεν δικάζεται για αυτό. Και η ζωή συνεχίζεται. Έτσι, εντελώς χυδαία και απροκάλυπτα.

Και τώρα τι; Τώρα τίποτα. Τώρα είσαι εσύ με εσένα. Σε ανακαλύπτεις από την αρχή. Το πιάνεις το κουβάρι από την πρώτη κι αρχέγονη αδικία. Από την γέννηση. Και πας… Σε βολτάρεις, σε γουστάρεις, σε αγκαλιάζεις και σε μετράς αλλιώς.

Σε μετράς ακριβά. Τόσο ακριβά που οι μεσάζοντες, αγοήτευτοι και τσιγκούνηδες συναισθημάτων, παίρνουν τον πούλο.

Κι όταν καθαρίσεις και νιώσεις την κάβλα της μοναδικότητάς σου, βγαίνεις στην Αυλή. Ποτίζεις τα άνθη των ονείρων σου και ησυχάζεις. Όποιος μπορεί να αρκεστεί στη μυρωδιά από το νοτισμένο χώμα και να ακούσει την αλήθεια σου χωρίς να έχει απαραίτητα γνώμη, κράτησε τον… Είσαι εντάξει.

Κι αν δεν έχεις Αυλή, φαντάσου την.

Έτσι κι αλλιώς, τίποτα δεν υπήρξε πριν το φανταστείς.

Φιλί.


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
Νύχτες φαντασμάτων

Νύχτες φαντασμάτων

Τα τραύματα είναι αθάνατα

Τα τραύματα είναι αθάνατα

Μια κουστωδία παραλόγου

Μια κουστωδία παραλόγου

 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 15 Άρθρα

Ο Γιάννης Μίχας Νεονακης ή αλλιώς Dave, ζει ανάμεσα μας απο τον Αύγουστο του 1983. Είναι ιδρυτικό μέλος των «Φράξια» ένα από τα πιο βαθιά πολιτικοποιημένα και ανθρωποκεντρικα συγκροτήματα της ανεξάρτητης σκηνής και ασχολείται με τον στίχο αλλά και γενικότερα με τον πεζό λόγο από την ηλικία των 13. Εκτός από την δισκογραφία του γκρουπ και την προσωπική του, έχει εκδώσει ένα βίβλιο με στίχους με τίτλο «Έχω τον λόγο μου» από τις Εκδόσεις Κονιδάρη και μια συλλογή ποίησης και στοχασμών με τίτλο «Αποσιωπητικά», από τις Εκδόσεις Grotesque. Δηλώνει πρωταγωνιστής παρασκηνίου, συνοδηγός, περιθωριακά ρομαντικός και κομπάρσος του «λίγο απ'όλα». | [email protected]

RELATED ARTICLES

Back to Top