Τέταρτο

90 Προβολές

«Η εποχή του κυνηγιού»: Όταν μέσα από τις λέξεις μπορείς να διαπραγματευτείς τα πάντα

71089512_2393244217566037_8662611589041487872_n-(1)



«Την αλήθεια δεν είναι για να την λες, αλλά να την φυλάς για τον εαυτό σου», διακηρύσσει στο κείμενό του «Η εποχή του κυνηγιού» ο Γιάννης Σκαράγκας. Τις αλήθειες μας, τις γνωρίζουμε όλοι. Μας δημιουργούν την εικόνα για τον κόσμο, την υποκειμενική ματιά που μας ταξιδεύει από το είναι στο φαίνεσθαι του κάθε ανθρώπου που αντικρίζουμε και αντίστροφα. Μέχρι κάποιος να βαρεθεί την κοσμικότητα, την υποκειμενική ματιά που τον τοποθετεί απέναντι στον άλλο και να απορρίψει τον κόσμο, δημιουργώντας έναν δικό του.

Την παράσταση «Η εποχή του κυνηγιού,» βασισμένη στο ομώνυμο κείμενο του Γιάννη Σκαράγκα (περιλαμβάνεται στο βιβλίο του «Τρία θεατρικά» – Εκδόσεις Κριτική), σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Κανδηλιώτη, παρακολουθήσαμε στο θέατρο Γραμμές Τέχνης στην Πάτρα. Εκεί, βλέπουμε μια γυναίκα (Νεφεντίνα Μοσχόβου) να έχει απορρίψει τον κόσμο δημιουργώντας μια φανταστική φίλη. Όχι όμως οποιαδήποτε φανταστική φίλη, αλλά την Πηνελόπη Δέλτα (Δήμητρα Θεοδωροπούλου). Μαζί ψάχνουν εκφάνσεις του εαυτού τους, ώστε να καταφέρει η γυναίκα του σήμερα να ξεπεράσει τις φοβίες της, βοηθούμενη από την γυναίκα του χθες. Να βγει από το σπίτι. Και να καταφέρει να βγει ραντεβού με έναν άντρα που λίγο πριν, έχει γνωρίσει σε κάποιο chat.

Η παράσταση είχε διαλογική δομή, με μονοδιάστατη εξέλιξη μέχρι το τέλος. Η όποια κλιμάκωση της δράσης (αντιπαραθέσεις ανάμεσα στα πρόσωπα) δεν λειτουργεί σαν «εκρηκτικό μείγμα» παραγωγής συγκίνησης (το αντίθετο μάλιστα) με αποτέλεσμα να βλέπουμε ένα έργο με σχετικά επίπεδη πλοκή. Οι όποιες σκηνοθετικές παρεμβάσεις δεν ενισχύουν την παρουσίαση της ψυχολογικής αληθοφάνειας των ηρωίδων οι οποίες παρ’ όλη την έντιμη και φιλότιμη προσπάθεια τους, δεσμεύτηκαν σε ένα «αδύναμο» κείμενο και μια σκηνοθεσία βασισμένη, στον ξεπερασμένο ψυχολογικό ρεαλισμό. Σημαντικό είναι, πως το ηθογραφικό πλαίσιο της Πηνελόπης Δέλτα φαίνεται μόνο στο ενδυματολογικό κομμάτι ενώ το βάθος της σαν άνθρωπος, με προέκταση κοινωνικής παρατήρησης που την διέκρινε, δεν το είδαμε πουθενά. Η σκηνική εικόνα, προσπαθεί να φορτίσει τον θεατή με την συνεχή εικόνα της Πηνελόπης Δέλτα, χωρίς όμως να υπάρχουν συμπεριληπτικές αναφορές για το άτομό της πάρα μόνο οι προβολικές (εμφανίζεται συνέχεια η εικόνα της).

Αρνητική εντύπωση προκαλεί και η μουσική επιμέλεια του έργου η οποία λειτουργεί αντιστικτικά με τις καταστάσεις χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Έτσι, μουσική της Φωτεινής Μπαξεβάνη που ερμηνεύεται από την Μποφίλιου (πολύ λίγο σε διάρκεια στην αρχή της παράστασης) μπερδεύεται από γνωστά κομμάτια των Nirvana και Prodigy (sic).

Η παράσταση «Η εποχή του κυνηγιού» στηρίζεται σε ένα κείμενο που συνδέει το χθες με το σήμερα. Σε ένα τέτοιο κείμενο, θα είχε ενδιαφέρον να δούμε -έστω με κλεφτές ματιές- την οπτική της Πηνελόπης Δέλτα για το σήμερα. Σίγουρα η παράσταση δεν ακουμπάει τα βαθύτερα ένστικτά μας, αλλά για όποιον θέλει να αφεθεί σε μια ιστορία τόσο καθημερινή και τόσο διαφορετική είναι μια καλή επιλογή.

 

Ταυτότητα Παράστασης

Σκηνοθεσία: Θεόδωρος Κανδηλιώτης
Παίζουν: Δήμητρα Θεοδωροπούλου, Νεφεντίνα Μοσχόβου
Σκηνική επιμέλεια: Ελευθερία Παναγιωτοπούλου
Μακιγιάζ: Τζοάννα Βόσσου
Φωτογραφία: Στάθης Αποστολόπουλος
Επιμέλεια αφίσας: Κωνσταντίνος Θεοδωρόπουλος
Παραγωγή: Νικολέττα Μπακοπούλου

Από 11 Οκτωβρίου και για λίγες παραστάσεις στις Γραμμές ΤέΧνης, Μαιζώνος 271, Πάτρα – Περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα της παράστασης.


ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
 
 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 71 Άρθρα

Δημήτρης Ζαπάντης. Γεννήθηκα πριν 38χρόνια στο κάστρο της Πάτρας, ακόμα εκεί είμαι και ατενίζω την αγαπημένη μου πόλη από ψηλά. Ξεκίνησα να σπουδάζω θεατρολογία, στο πανεπιστήμιο της και διάγω βίον ήρεμον και οικογενειακόν τρόπον τινά. Όνειρό μου είναι να γίνω «κάποιος». Μόλις μεγαλώσω και νοικοκυρευτώ θα τα καταφέρω... | [email protected]

RELATED ARTICLES

Back to Top

menu