Τέταρτο

«Η Γυναίκα της Ζάκυθος» σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου – Όταν οι «καθαρές» σκέψεις δημιουργούν άριστες παραστάσεις


«…Και μου ήρθε στο νου μου περισσότερο απ΄ όλους αυτούς η Γυναίκα της Ζάκυθος, η οποία πολεμάει να βλάφτει τους άλλους με τη γλώσσα και με τα έργατα· και γυρεύοντας να ιδώ αν μέσα σε αυτήν τη ψυχή, εις την οποίαν αναβράζει η κακία του Σατανά εάν έπεσε ποτέ η επιθυμία του παραμικρού καλού…»

Η Γυναίκα της Ζάκυθος είναι έργο του Διονύσιου Σολωμού και γράφτηκε το διάστημα 1826-1833. Το έργο ο Σολωμός το τελείωσε σε δυο χρονολογίες (θεωρείται ημιτελές), την πρώτη φορά που καταπιάστηκε, το 1826 στη Ζάκυνθο και το τελείωσε το 1829 στην Κέρκυρα, μας μεταφέρει την αφήγηση -αλληγορική πολλές φορές – μέσω ενός μοναχού, του Διονύσιου. Στο έργο, ενυπάρχουν δυο θέματα που μας αποκαλύπτονται περίτεχνα από τον Σολωμό, η σκληρή συμπεριφορά των γυναικών της εποχής και η απόρριψη των γυναικών που κατέφυγαν από το Μεσολλόγι στη Ζάκυνθο, για να γλιτώσουν από την τουρκική πολιορκία. Τηρουμένων των αναλογιών, αυτό συμβαίνει σε αρκετά παραμεθόρια νησιά ακόμα και σήμερα. Μέσα στο έργο, διαφαίνεται το μίσος της γυναίκας για την επανάσταση, η κακία της και η μελλοντική τιμωρία της. Τη δεύτερη και τελευταία φορά (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1833) που ο Σολωμός καταπιάστηκε με το έργο, εμφάνισε τη γυναίκα ως όργανο του διαβόλου, σε μια προσπάθεια σύγκρουσης ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα πεζό σατιρικό έργο, που έχει ως στόχο την Ζακυνθινή κοινωνία και τους αριστοκράτες που αδιαφορούν για την επανάσταση. Αξίζει να σημειωθεί πως έχει ως πρότυπα λόγου την Αποκάλυψη του Ιωάννη και την Υπερκάλυψη του Φόσκολου.

Στην πρεμιέρα της φετινής καλλιτεχνικής περιόδου του νέου θεάτρου Όροφως στην πόλη της Πάτρας παρακολουθήσαμε την παράσταση Η Γυναίκα της Ζάκυθος σε σκηνοθεσία της Άντζελας Μπρούσκου. Στην παράσταση, η σκηνοθέτις Άντζελα Μπρούσκου παρουσιάζει σε ένα θέατρο δωματίου το έργο του Σολωμού εν είδει hand-in-script performance, αποτυπώνοντας με υψηλή σκηνοθετική καθαρότητα – ίδιον της σκηνοθέτιδος- τους κώδικες του κειμένου. Έτσι, βλέπουμε συνεχή χρήση συνδυαστικού – μεταβατικού λόγου, στηλιτεύοντας με συνεχείς εναλλαγές εικόνων τις καταστάσεις της περιόδου εκείνης, με αντανάκλαση στο σήμερα. Η συνεχής κίνηση των ηθοποιών με στυλιζαριεμένες κινήσεις, η υποβλητική- εξπρεσσιονιστική ατμόσφαιρα, χρωματισμένη επίσης από μια υποβλητική ηχητική αποτύπωση, μας μεταφέρουν σε ένα αποκαλυπτικό τοπίο. Χαρακτηριστική είναι η στιγμή της αφήγησης που η Μπρούσκου κοιτά στο φακό και βλέπουμε το μάτι της μόνο μέσα από τον προτζέκτορα, τα χέρια στο πηγάδι, η ημίγυμνη κοπέλα να μαστιγώνεται πάνω στο τραπέζι, θυμίζει κάτι από πίνακα Jeronimo Boss. Σημαντικό είναι να αναφέρουμε τις ευρηματικές σκηνοθετικές αποτυπώσεις, τη στιγμή της «θόλωσης» του μυαλού με ένα ύφασμα να μπερδεύεται στα χέρια των ηθοποιών, τη σκηνή του καθρέφτη που ζωντανεύει και απαντά στη θέαση του εαυτού της γυναίκας και τον συνεχή φορτισμένο λόγο που αιωρείται και βοηθά, εκτός από τη συγκρουσιακή ατμόσφαιρα αφηγητή και γυναίκας, σε μια αποδομητική εικόνα, για την κοινωνία εκείνης της περιόδου· των ηθικά καλών Μεσολλογιτών και Ζακυνθινών εναντίον της γυναίκας, διασφαλίζοντας έτσι μια αισθητική απόκλιση από τα συνηθισμένα.


Σε υποκριτικό επίπεδο η Άντζελα Μπρούσκου κινείται σε εξαιρετικά επίπεδα, αποδεικνύοντας γιατί θεωρείται μια υψηλής αισθητικής ηθοποιός με την κίνηση του σώματός της, κατά στιγμές, να λειτουργεί ως προέκταση των συμβολισμών του έργου. Η Παρθενόπη Μπουζούρη, με συνεχή κίνηση και ένταση στο λόγο και στην σκηνική αποτύπωση λειτουργεί αποτυπώνοντας τις εξπρεσσιονιστικά στυλιζαρισμένες κινήσεις που απαιτεί το θέατρο δωματίου, σε υψηλής αισθητικής επίπεδα. Από κοντά και η Δανάη Κατσαμένη, που υποκριτικά λειτουργεί πολύ καλά μέσα στους ρόλους και στους συμβολισμούς του έργου που επιτελεί. Παράλληλα η εξαιρετική φωνή της χρωματίζει ιδιαιτερότητες των στιγμών.

Ο φωτισμός από τον Παντελή Μάκκα και η Μουσική από τον Γιώργο Ανδριώτη βοηθούν στην αποτύπωση της υποβλητικής ατμόσφαιρας, ενώ τα κοστούμια από την Άντζελα Μπρούσκου εμπεριέχουν κάτι από τις μαυροφορεμένες γυναίκες εκείνης της περιόδου φέρνοντάς μας πιο κοντά στην ιστορική αποτύπωση.

Η παράσταση Η Γυναίκα της Ζάκυθος σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου, αποδεικνύει γιατί το θέατρο είναι μια ψευδής κατασκευή που μιλάει όμως τη γλώσσα της αλήθειας, και αποτελεί μια απόδειξη πως όταν υπάρχει το υψηλό αισθητικό κριτήριο, ο/η σκηνοθέτης/ις γνωρίζει το αντικείμενο και έχει «καθαρές» σκέψεις, μπορεί να δημιουργηθούν άριστες παραστάσεις και να αναβαθμίσουν ποιοτικά το θεατρικό προϊόν.

«Η Γυναίκα της Ζάκυθος» είναι η πρώτη παράσταση για το Θέατρο Όροφως που ξεκίνησε πρόσφατα να λειτουργεί στην πόλη της Πάτρας. Πρόκειται για έναν καταπληκτικό χώρο, με ξύλινη οροφή και μεγάλη σκηνή, που απολαμβάνει ο θεατής χωροταξικά σε πλάτος την παράσταση και δίνεται η ευκαιρία στα θεατρικά σχήματα να αποτυπώσουν το έργο τους με μεγάλη ευχέρεια.

 

Επόμενες παραστάσεις

Στην Πάτρα (Όθωνος Αμαλίας 112) στο Θέατρο Όροφως:
Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου στις 21.30
Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου στις 20.30
Πληροφορίες & Κρατήσεις: Τηλ. 261 1810983, Κιν. 6939835990. ticketservices.gr

Στην Αθήνα στο Ξενοδοχείον Μπάγκειον ( Πλατεία Ομονοίας 19):
Από 4 έως 27 Οκτωβρίου 2021. Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα, Τρίτη,  Τετάρτη στις 19:00. Πληροφορίες & προπώληση viva.gr

 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 92 Άρθρα

Δημήτρης Ζαπάντης. Γεννήθηκα πριν 38χρόνια στο κάστρο της Πάτρας, ακόμα εκεί είμαι και ατενίζω την αγαπημένη μου πόλη από ψηλά. Ξεκίνησα να σπουδάζω θεατρολογία, στο πανεπιστήμιο της και διάγω βίον ήρεμον και οικογενειακόν τρόπον τινά. Όνειρό μου είναι να γίνω «κάποιος». Μόλις μεγαλώσω και νοικοκυρευτώ θα τα καταφέρω... | [email protected]

RELATED ARTICLES

 

Back to Top