Τέταρτο

Η κουλτούρα του βιασμού σε μία ασύλληπτα υποκριτική κοινωνία


Δεν είναι προβληματικά άτομα που έχουν ψυχολογικά, έτσι γενικά και αόριστα. Είναι η αίσθηση της επιβολής και η άσκηση εξουσίας που τους διεγείρει. Δεν είναι εξωγήινα όντα μυθικών διαστάσεων κι αγνώστου προελεύσεως που εμφανίζονται ξαφνικά. Δεν έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Δεν είναι άσχημοι ή όμορφοι. Δεν είναι έτσι ή αλλιώς.Είναι άνθρωποι καθημερινοί, με καθημερινές συνήθειες, καθημερινό πρόγραμμα και καθημερινή ζωή. Διαμορφώνονται και αλληλεπιδρούν μέσα σε ένα σύστημα ασύλληπτα βρώμικο και υποκριτικό , που υπαγορεύει και προάγει την κουλτούρα του βιασμού και την γυναίκα ως αντικείμενο και συγκρίσιμο μέγεθος, σκεύος ηδονής και μηχανή αναπαραγωγής. Από τα media, τις τηλεβεγγέρες, τη μανιώδη ανάγκη για αναγνωρισιμότητα στο τηλεοπτικό κλαρί, τα σχολεία, τις παρέες, τους χώρους εργασίας και την οικογένεια.

Κάποια στιγμή, σε αυτόν τον τριτοκοσμικό απόπατο που λέγεται Ελλάδα, θα πρέπει να ξεκινήσει μια σοβαρή κουβέντα για τις αιτίες που γεννούν την αποκτήνωση και την κουλτούρα της επιβολής του ισχυρού πάνω στον αδύναμο, σε οποιοδήποτε επίπεδο. Είναι βαθιά υποκριτικό αλλά και επικίνδυνο να εστιάζει κανείς πάντα στο αποτέλεσμα, αντιμετωπίζοντας το αποκομμένα από το γενικότερο σύνολο στο οποίο εντάσσεται και αναπτύσσεται, σαν κάτι που είναι έξω από ένα κατά τα άλλα υγιές πλαίσιο και περιβάλλον. Αυτή η βαθιά υποκρισία πηγάζει από την απουσία του σθένους να αναλάβει η κάθε ατομικότητα που απαρτίζει ένα σύνολο τις ευθύνες που της αναλογούν. Αν δεν αποδομηθούν και δεν ξεριζωθούν οι αιτίες της κουλτούρας του βιασμού, δεν θα εξαλειφθούν ποτέ τέτοιες νοοτροπίες και συμπεριφορές. Η ελληνική κοινωνία είναι βαθιά πατριαρχική και φασιστική. Από την άμεση σύνδεση μεταξύ κράτους και εκκλησίας, μέχρι τον θεσμό του γάμου και της οικογένειας. Μεγαλώνουμε και βιώνουμε σε μια κοινωνία που απο γενιά σε γενιά διαιωνίζεται η αντίληψη που αντιμετωπίζει το σεξ ως ταμπού. Υπάρχουν ζευγάρια δίπλα μας , η και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι που ενώ έζησαν χρόνια μαζί, δεν έμαθε ποτέ ουσιαστικά ο ένας τον άλλο. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν συζητούν για το σεξ. Δεν γνωρίζει ο ένας για τον άλλο τι τον ευχαριστεί, τι είναι αυτό που θα τον έκανε να νιώσει καλύτερα, να απελευθερωθεί και να λυθεί. Αντιθέτως, επικρατεί η φοβία ότι τέτοιες συζητήσεις φανερώνουν αδυναμία και ανεπάρκεια. Σε μία κυνική και αδηφάγα κοινωνία που επικρατεί ο φόβος της μοναξιάς ως αποτυχία. Υπάρχουν γονείς που καμαρώνουν για τον γιόκα τους διαμορφώνοντας του την άποψη ότι είναι ένας τιμωρός που πρέπει να βγει εκεί έξω και να «γαμήσει όσες περισσότερες γυναίκες μπορεί», αυτές να τον κυνηγούν και αυτός να τις απαξιώνει. Πόσες φορές έχουμε ακούσει τέτοιες χυδαίες προσεγγίσεις που συνήθως εκφράζονται με έναν τρόπο ανάλαφρο, στο πλαίσιο ενός οικογενειακού τραπεζιού; Υπάρχουν γονείς που μεγαλώνουν τις κόρες τους με μια αόριστη ευθύνη και ενοχή, λέγοντας τους να προσέχουν τι φορούν και να μην προκαλούν. Παγιώνοντας έτσι την εγκληματική πεποίθηση ότι εκεί έξω είναι το τέρας και μιας και έτυχε να είσαι γυναίκα πρέπει να προσέχεις να μην το προκαλείς και να μην το αγριεύεις. Πόσες φορές έχουμε ακούσει τριγύρω μας φράσεις όπως «δεν υπάρχει φιλία ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα»; Μια φράση που αποδεικνύει τη λανθασμένη και νοσηρή νοοτροπία ότι οι άντρες και οι γυναίκες είναι δυο ξεχωριστά αντικείμενα που κατασκευάστηκαν για συγκεκριμένους λόγους και τίποτα άλλο δεν μπορεί να συνδέει δυο ανθρώπους διαφορετικού φύλου, εκτός από το σεξ.

Το έγκλημα ξεκινά και το δηλητήριο εξαπλώνεται, όταν ο μπαμπάς πει στο αγοράκι ότι «όλες οι γυναίκες είναι ίδιες». Όταν ο μπαμπάς αντί να περάσει στο παιδί την πεποίθηση ότι το σεξ είναι το απόγειο της ολοκλήρωσης μεταξύ των ανθρώπων και μια κατάσταση ασύλληπτα μοναδική και αισθαντική, του επιβάλει το αφήγημα μιας τιμωρητικής και εκδικητικής διαδικασίας. Κάτι που ασκούν οι άντρες πάνω στις γυναίκες αντιμετωπίζοντας το σώμα τους ως σκεύος ηδονής και πεδίο που θα εκφράσουν τα βίτσια και τα γούστα τους.

Αυτές ακριβώς είναι οι στιγμές που το δηλητήριο ξεκινά τη δραση του πανω στο κοινωνικό σωμα. Και μπολιάζει τοσο βαθιά μέσα του που γίνεται συνείδηση. Πεποίθηση. Χαβαλές , πλακιτσα και εν τέλει καθεστώς.

Διάβασα τις δηλώσεις του πατέρα του νεαρού που αποπειράθηκε να επιτεθεί σεξουαλικά στην κοπέλα στην Νέα Σμύρνη. Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι ο γιος του «είναι φοιτητής και εργαζόμενος». Αυτό προφανώς το ανέφερε γιατί στο δικό του μυαλό , το γεγονός ότι το παιδί του σπουδάζει και εργάζεται, αποτελεί από μόνο του εγγυητικό παράγοντα για την ποιότητα του χαρακτήρα του. Αυτό προφανώς το ανέφερε, διότι και ο ίδιος είναι γέννημα θρέμμα μιας κοινωνίας που ενώ γεννά και παράγει τέτοιες αντιλήψεις και συμπεριφορές, παράλληλα σφυρίζει αδιάφορα και αρνείται διαχρονικά να αναλάβει τις ευθύνες της. Πόσα εγκλήματα έχουν άραγε διαπραχθεί και συγκαλυφθεί, κάτω από τον βαρύγδουπο τίτλο του «οικογενειάρχη»; Πόσα εγκλήματα και πόση βία έχει ασκηθεί, ψυχολογική και σωματική, κάτω από τον τίτλο-θεσμό του «πατέρα» ή της «μάνας»; Μα πάνω απ’ όλα, πόση υποκρισία έχει στριμωχτεί πίσω από αυτούς τους τίτλους ;

Οι αιτίες που γεννούν την αποξένωση, τον ευνουχισμό της προσωπικότητας και την περιχαράκωση του ατόμου που διαμορφώνει έναν συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου, είναι βαθιά πολιτικές και κοινωνικές. Οι γυναίκες σε ένα τέτοιο σαθρό και σάπιο πλαίσιο, μεταμορφώνονται σε μηχανές αναπαραγωγής και οι άντρες σε κρέας διαθέσιμο στα κανόνια του Κράτους και στις φάμπρικες θανάτου. Οι βασικότερες «μήτρες» που γεννούν και διαιωνίζουν το κακό, είναι η άρρηκτη και αιμομικτική σχέση μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας. Μια σχέση που κρατάει αιώνες και διαμορφώνει ανθρώπους ενοχικούς, ανελεύθερους, με βαθιά συμπλεγματικά κατάλοιπα, ώστε να διατηρούνται ελεγχόμενοι και ακίνδυνοι κάτω από το άγρυπνο βλέμμα ενός αόρατου μπαμπούλα που τους παρακολουθεί και τους χειραγωγεί. Η έλλειψη πραγματικής και σοβαρής διαπαιδαγώγησης του ανθρώπου σχετικά με το σώμα του, τον σεβασμό στον εαυτό του και στους άλλους. Η απουσία μεθοδολογίας της μάθησης ως εργαλείο εξερευνητικής διαδικασίας, η μηδενική παρότρυνση από κοινωνικές δομές, σχολεία και ειδικούς φορείς στην αναζήτηση και εμβάθυνση του εαυτού στην καλλιέργεια του πνεύματος και της ψυχής, στη διαχείριση των ενστίκτων, στη διαχείριση της απόρριψης και μια σειρά άλλων εσωτερικών διεργασιών που δυστυχώς εκλείπουν, με αποτέλεσμα να απομονώνονται οι άνθρωποι στον λαβύρινθο ενός συμπλεγματικού και μπερδεμένου ψυχονοητικού μικρόκοσμου, μένοντας πάντα στα ρηχά νερά του, τροφοδοτώντας τα χαμηλότερα και πρωτόγονα ένστικτα τους, χωρίς να βουτήξουν ποτέ στη γεμάτη ενδιαφέρον άβυσσο του συναισθηματικού τους κόσμου, ώστε να γνωρίσουν πραγματικά τον εαυτό τους, τη θέση τους στο κοινωνικό σύνολο και φυσικά τους άλλους.

Όσο συνειδητά και υποκριτικά απουσιάζει η πραγματική συζήτηση σχετικά με τις αιτίες που προκαλούν την νόσο πάνω στο κοινωνικό σώμα, τόσο εξίσου συνειδητά και υποκριτικά οι κοινωνίες θα εστιάζουν στο σύμπτωμα, στο αποτέλεσμα, στο εξόγκωμα. Όσο οι κοινωνικές συμβάσεις συνύπαρξης παραμένουν εγκλωβισμένες σε ελεγχόμενα κριτήρια κάθετου και εξουσιαστικού άξονα,  τόσο θα γεννιέται και θα διογκώνεται η ανισότητα, η εκμετάλλευση και η αποκτήνωση μεταξύ των ανθρώπων.

Και η γάγγραινα πάνω στο κοινωνικό Σώμα, ολοένα και αναπόφευκτα θα εξαπλώνεται.

 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 21 Άρθρα

Ο Γιάννης Μίχας Νεονακης ή αλλιώς Dave, ζει ανάμεσα μας απο τον Αύγουστο του 1983. Είναι ιδρυτικό μέλος των «Φράξια» ένα από τα πιο βαθιά πολιτικοποιημένα και ανθρωποκεντρικα συγκροτήματα της ανεξάρτητης σκηνής και ασχολείται με τον στίχο αλλά και γενικότερα με τον πεζό λόγο από την ηλικία των 13. Εκτός από την δισκογραφία του γκρουπ και την προσωπική του, έχει εκδώσει ένα βίβλιο με στίχους με τίτλο «Έχω τον λόγο μου» από τις Εκδόσεις Κονιδάρη και μια συλλογή ποίησης και στοχασμών με τίτλο «Αποσιωπητικά», από τις Εκδόσεις Grotesque. Δηλώνει πρωταγωνιστής παρασκηνίου, συνοδηγός, περιθωριακά ρομαντικός και κομπάρσος του «λίγο απ'όλα». | [email protected]

 

ΤΟ «ΤΕΤΑΡΤΟ» ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ

 

Back to Top