Τέταρτο

164 Προβολές

Η τοξικότητα της ταξικότητας



Και ξαφνικά οι δυο παραπάνω λέξεις «μου ‘κλεισαν με ένα υποδόριο γέλιο το μάτι». Και ξαφνικά άρχισα να συνειδητοποιώ πως όταν ο αιώνιος φίλος μου, του οποίου θα παραμείνω και αιώνιος θαυμαστής, ο Σάμουελ ο Μπέκετ έγραψε και υπέγραψε το θεατρικό έργο «Το τέλος του παιχνιδιού», πιθανότατα να εννοούσε και «Το παιχνίδι του τέλους».

Ξαφνικά αλλά όχι και ανέλπιστα αρχίζω να καταλαβαίνω πως η τοξικότητα της αιώνιας ταξικότητας με την οποία εκπαιδεύτηκα θα μπορούσε άνετα να μετατραπεί σε ταξικότητα της τοξικότητας.

Θα μπορούσε με άλλα λόγια η ταξικότητα να ξεφύγει από τον διαχωρισμό σε κάστες και τάξεις και να μεταλλαχθεί σε διαχωρισμό τοξικότητας ανάμεσα σε ανθρώπους ανεξαρτήτως οικονομικής ή φυλετικής διαφορετικότητας.

Ξαφνικά αλλά και αισιόδοξα, αρχίζω να αντιλαμβάνομαι πως η τοξικότητα από συγκεκριμένες οικονομικά ασθενέστερες ομάδες -ιστορική θεωρεία την οποία στο σχολείο διδάχθηκα- αλλάζει με τα χρόνια σε ένα είδους τοξικότητας που σε τεράστιο βαθμό προέρχεται από αυτούς που με δίδαξαν για το αντίθετο.

Εν ολίγοις, η τοξικότητα προέρχεται, από πάντα προερχόταν από τους άρχοντες – δυνάστες – πολιτικούς και κυριότερα οικονομικούς ελάχιστους μα ζάπλουτους. Η τοξικότητα ιστορικά -για αυτό και πάντα επιβεβαιωμένα- προερχόταν από αυτούς που ασκούσαν το παιχνίδι του πλουτισμού τους και της επιβολής της δύναμής τους σε βάρος των πολλών υπολοίπων.

Μετά από μισό αιώνα, σχετικής ευζωίας, αρχίζει κάτι μέσα μου να φωτίζει και να μου δείχνει πιο ξεκάθαρα τον δρόμο στον οποίο αυτήν την περίοδο αγωνίζονται οι Χιλιανοί πολίτες. Είναι ο ίδιος δρόμος πάνω στον οποίο μάτωσαν τα κίτρινα γιλέκα. Είναι ακριβώς ο ίδιος δρόμος που πλημμυρισμένος από νερά και αίμα, γεμάτος πέτρες, καδρόνια ,καμένους κάδους και δάκρυα οδηγεί σε ένα ξέφωτο.

Ένα ξέφωτο που μπορώ να ξαποστάσω και να συναντήσω τον παντοτινό μου φίλο τον Σάμουελ και μαζί να περιμένουμε τον Γκοντό. Και όταν έρθει -άμα έρθει- ο Γκοντό να τον ρωτήσω γιατί άργησε τόσο.

Και ίσως να μου απαντήσει πως έρχεται πάντα αυτό το οποίο με πάθος οραματιζόμαστε. Θα μπορούσε βέβαια και να μην μου απαντήσει αφού δεν θα είχε έρθει.

Και τότε περιμένοντας τον με τον Σάμουελ, θα παίζαμε «Το παιχνίδι του τέλους». Ένα παιχνίδι στο οποίο νικητής δεν υπάρχει. Είναι το παιχνίδι της εξάλειψης παντελώς της τοξικότητας. Είναι το αγαπημένο παιχνίδι του Σάμουελ και εμένα αλλά και όσων ξαποστάζουν μαζί μας στο ξέφωτο. Γιατί όσο περιμένουμε τον Γκοντό, τόσο μαζεύονται εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι.

Είναι όλοι τους -είμαστε όλοι μας- fragile, εύθραυστοι. Τόσο εύθραυστοι γι αυτό και τόσο δυνατοί.


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 128 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. [email protected]

RELATED ARTICLES

Back to Top

menu