Τέταρτο

139 Προβολές

Η τροχιά



Όταν o μικρούλης βορειοαφρικανός Aνάκια ομολογούσε με πάθος στην μητέρα του ότι πολύ θα ήθελε να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο, η όμορφη πολύτεκνη Αγιένε του απαντούσε πάντα με αλήθεια, αφού αυτό σήμαινε και το όνομά της:

– Εδώ μικρέ μου Ανάκια, εδώ στην πόλη μας την Ασμάρα -όχι μακριά από την Ερυθρά θάλασσα- δεν θα μπορέσεις ποτέ να σπουδάσεις, αφού το μοναδικό Πανεπιστήμιο της χώρας μας δεν υφίσταται πια.

Παρόλα αυτά ο Ανάκια -ο βενιαμίν μιας σειράς ακόμη πέντε αδερφών- από μικρούλης οραματιζόταν την ώρα αλλά και την στιγμή που ολοκληρώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές θα τον δεχόντουσαν στο Πανεπιστήμιο ως υποψήφιο φοιτητή.

Ζούσε σε μια χώρα όπου παρόλο που είχε ψηφιστεί δημοκρατικό Σύνταγμα από το 1997 ποτέ δεν τέθηκε σε εφαρμογή.

Κάποτε, είχε την τύχη, ένας δάσκαλος του, ο κύριος Γουίντ, στην πρώτη γυμνασίου να τους προβάλει ένα βίντεο που παρανόμως -λόγω της απαγόρευσης της χρησιμοποίησης του διαδικτύου στη χώρα- είχε κατεβάσει και στο οποίο παρουσιαζόταν η γη μέσα από τις κάμερες ενός δορυφόρου της ΝΑΣΑ.

– Παιδιά μου να αγωνίζεστε πάντα για την δικαιοσύνη αλλά ακόμη και αν αυτή δεν αποδίδεται, πάντα να τη λαχταράτε. Να γνωρίζετε πάντως ότι πάνω και από την ανθρώπινη δικαιοσύνη βρίσκεται η συμπαντική, ολοκλήρωνε με μάτια που πετούσαν φλόγες.

– Και που βρίσκετε αυτή η δικαιοσύνη; τον ρώτησε ο Ανάκια.

– Όπως βλέπετε και σε αυτό το βίντεο ολόκληρη η γη μας φαίνεται σαν μια μονάχα κοίλη χώρα με πολλές γειτονιές. Βλέπετε πουθενά σύνορα;

– Όχι.

– Σύνορα δεν υπήρξαν ποτέ. Οι άνθρωποι τα δημιούργησαν. Και με τα χρόνια σιγά-σιγά μα με δόλο άρχισαν να απαγορεύεται το να ταξιδεύει ο καθένας όπου επιθυμεί. Άρχισε με λίγα λόγια η γη να αποκτά ιδιοκτήτες. Και από το σημείο αυτό έπαψε να υφίσταται δικαιοσύνη.

Αυτή όμως η τόσο όμορφη σφαίρα κινείται μέσα σε ένα μη πεπερασμένο σύμπαν. Αυτό το σχεδόν ανεξερεύνητο από τους επιστήμονες Άπαν είναι, περιέχει, ελέγχεται από μια συμπαντική ευφυία της οποίας το βασικό συστατικό είναι η δικαιοσύνη. Αυτή είναι και η βάση της συμπαντικής ισορροπίας.

– Ναι κύριε, τον διέκοψε θυμωμένα ο Ανάκια, μα στην χώρα μας εδώ στην Ερυθραία υπάρχει τόση αδικία. Δεν έχουμε ούτε ένα πανεπιστήμιο.

– Ανάκια καλό μου αγόρι πολλές φορές μέχρι τώρα στη ζωή μου ένιωσα και βίωσα την ανθρώπινη αδικία. Πολλές φορές κοκκίνισα από τον θυμό μου όταν κατανόησα ότι εμείς όλοι οι κάτοικοι της Αφρικής αλλά και ακόμη περισσότεροι, σχεδόν τρία δισεκατομμύρια άνθρωποι βγάζουμε όλοι μας τόσα χρήματα όσα βγάζουν από την εκμετάλλευση της εργασίας μας οι οκτώ πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη μας. Παρόλα αυτά η αναζήτηση της γνώσης με βοήθησε με την δύναμη που μου πρόσφερε να διαγράψω την τροχιά μου. Μια τροχιά όπως των πλανητών και των ουράνιων σωμάτων -χωρίς σύνορα- και να ταξιδεύω με την δύναμη του νου μου. Και τότε κατάλαβα ότι η επιτέλεση της δικαιοσύνης είναι τόσο μακριά ή κοντά όσο μακρινή ή κοντινή είναι η τροχιά που αποφάσισα να διανύσω.

Γνώριζε καθώς μεγάλωνε ο Ανάκια και έμπαινε στην εφηβεία ότι η Ερυθραία ήταν ιταλική αποικία μέχρι το 1941 και ότι μετά την ήττα των Ιταλών δόθηκε έπειτα από παρέμβαση και του Ο.Η.Ε το 1952 στην Αιθιοπία κάτω από τη δική της σημαία και κυβέρνηση.

Τριάντα χρόνια κράτησε η επανάσταση και μόλις το 1993 η Ερυθραία απέκτησε την ανεξαρτησία της αλλά δυστυχώς από τότε και μέχρι σήμερα διοικείται από τον ίδιο δικτάτορα.

Ο Ανάκια πριν γίνει δεκαπέντε χρονών μαζί με μια παρέα ακόμη πέντε εφήβων αποφάσισαν να το σκάσουν από την Ερυθραία να διαγράψουν την προσωπική τους τροχιά και να μετοικήσουν σε μια άλλη γειτονιά, κάπου στην βόρεια Ευρώπη. Εκεί που από μικροί είχαν διδαχθεί ότι θα είχαν τη δυνατότητα να σπουδάσουν, να αποκτήσουν την πολυπόθητη γνώση.

Αποφάσισαν για να φτάσουν στη Λιβύη να μην περάσουν μέσα από την Αιθιοπία αλλά μέσα από το Σουδάν. Εκεί στα σύνορα απήχθησαν από επαγγελματίες δουλεμπόρους. Αν δεν πλήρωναν οι γονείς των ανήλικων παιδιών πέντε χιλιάδες ευρώ στους απαγωγείς τους τότε το ταξίδι -των προς αναζήτηση της ανθρώπινης δικαιοσύνης- ανήλικων Αφρικανών θα ολοκληρωνόταν σε ένα κενοτάφιο. Τριάντα χιλιάδες ευρώ ήταν η αμοιβή των απαγωγέων, οι οποίοι και με περίσσιο θράσος ζήτησαν να τους κατατεθεί το ποσό στον επίσημο νόμιμο τραπεζικό λογαριασμό της χώρας τους. Στα παράλια της Λιβύης για το σαπιοκάραβο που θα τους μετέφερε στην Λαμπεντούζα της Ιταλίας με καπετάνιο Λίβυο, χρειάστηκε να πληρώσουν ακόμη δυο χιλιάδες ευρώ ο καθένας. Αυτά τα χρήματα εδόθησαν βεβαίως στο χέρι.

Όταν επιτέλους έφθασαν στο ευρωπαϊκό έδαφος της Ιταλίας -των όχι και τόσο παλιών αποικιοκρατών τους- τότε οι έφηβοι άρχισαν πάλι να ονειρεύονται.

——-

Τον πραγματικό Ανάκια, πρόσωπο υπαρκτό όπως και η παραπάνω αληθινή ιστορία του, τον συνάντησα τυχαία μπροστά από ένα μηχάνημα εκτύπωσης εισιτηρίων σε ένα προάστιο του Βερολίνου. Είναι πια είκοσι χρονών και μιλά πολύ καλά Γερμανικά, ενώ παράλληλα σπουδάζει μηχανικός εργοστασίου. Την πραγματική του ιστορία μου την διηγήθηκε στο τρένο μέσα σε είκοσι λεπτά. Μιλούσε επίσης πολύ καλά αγγλικά, ενώ τα αραβικά τα οποία διδάχθηκε και αυτά στο σχολείο σχεδόν τα μισούσε. Ήταν χριστιανός ορθόδοξος όπως μου είπε, τονίζοντάς μου πως τα σχεδόν 5,5 εκατομμύρια κατοίκων της χώρας του είναι κατά 70% επίσης ομόθρησκοι του.

Πιο πολύ όμως, από όσα μου είπε, εντύπωση μου προκάλεσε το βλέμμα του όταν σε κάποιες ερωτήσεις μου, δεν μου απάντησε. Αυτές τις σύντομες αλλά γεμάτες στιγμές της σιωπής του, συνηδειτοποίησα τη λαχτάρα του αλλά και την λαχτάρα μου επίσης για μια γη πλημμυρισμένη από δικαιοσύνη, συμπαντική κατά τον δάσκαλό του.

Το παρακάτω βίντεο μου το πρότεινε αυτός:

«Όταν η τροχιά της ζωής μου περνά μέσα από τροχιές επικίνδυνων και φλεγόμενων μετεωριτών ρατσισμού, τότε ανατρέχω σε αυτό το βίντεο και η ηρεμία του πλανήτη μας μέσα από αυτόν τον δορυφόρο με κατακλύζει με την σιγουριά ότι ο κύριος Γουιντ ο δάσκαλός μου είχε απόλυτο δίκιο.

Όταν δια χειραψίας αποχαιρετηθήκαμε τον παρακολούθησα για λίγο να ξεμακραίνει μέχρι που η τροχιά του χάθηκε, ανακατεύθηκε με τις εκατοντάδες άλλες τροχιές. Μια από αυτές ήταν, είναι και η δικιά μου».


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 137 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. [email protected]

Back to Top