tetartopress

Κι εσύ το δάχτυλο βάζεις να βρεις την πληγή


Τροπάριο για μια κρυμμένη χώρα. Για μια χώρα που πέθανε κάποτε σε κάποιο βουνό. Που ξαναγεννήθηκε στιγμές ανύποπτες για να ξεπουληθεί φορές αμέτρητες από τις εξουσίες που δεν κουράστηκαν να την προδίδουν. Μια χώρα πιστή στην απιστία της και άπιστη στα μικρά θαύματα του λαού της.

Μια χώρα που έκρυψε στην κουφάλα ενός δέντρου τα άγια μυστικά της. Μαρτυρώντας με λόγια ποιητών, σπάνιες ομορφιές που έζησαν μόνο για λίγο. Ή που αργότερα έγιναν εμπόρευμα στα παζάρια μικροπρεπών πολυλογάδων. Μια χώρα που κρύβεται, που στο λάθος της δεν μπορεί να αντισταθεί, που σκεπάζεται να μην το ξαναδεί, που ζει την αλήθεια της μέσα στο γνώριμο ψέμα, που αγαπά να μισεί, που μισεί ό,τι αγαπήθηκε ελεύθερο από τα δεσμά του.

Μια χώρα που στα χώματα της το σχήμα της μπότας κάθε λογής κατακτητή, έπνιξε τα χνάρια γενεών που αγέννητες ακόμη δεν γεύτηκαν τα βήματα μιας πραγματικής ελευθερίας. Που έπνιξε στο αίμα των ανθρώπων τις πληγές της, που πανηγυρίζει με ένα ματωμένο σεντόνι σηκωμένο ψηλά τους απανωτούς βιασμούς της.

Μια χώρα που κάτω από τις φυλλωσιές της, επιχειρεί να ξεγελάσει τις ντροπές της. Καλώντας τουρίστες με αφίσες μιας ατάλαντης ψευτιάς, διώχνοντας αληθινούς ανθρώπους που στην πλάτη τους θα μπορούσαν να κουβαλήσουν το μέλλον. Που σταυροκοπιέται στην ουρά για ένα κερί, γονατίζει στα συσσίτια μιας ελεημοσύνης, προσκυνά είδωλα μιας μακιγιαρισμένης ψευτιάς, ζητιανεύει για κάποια ψίχουλα ανθρωπιάς, που κλωτσά πισώπλατα αληθινούς κατατρεγμένους.

Που φοβάται. Τον ίσκιο ενός κακού ήλιου μην κάψει το τελευταίο λάδι της. Που την ίδια στιγμή καμαρώνει για τις δάφνες ενός ένδοξου παρελθόντος, αυτές που τώρα δεν φτάνουν να δώσουν άρωμα σε ένα πιάτο χορτάτης φακής. Που σταματά σε πληρωμένους ακριβά φωταγωγημένους δρόμους και τρέχει για να ξεφύγει από το σκοτάδι κάποιου συνοικιακού στενού. Που αδειάζει σπίτια φτωχών, που γεμίζει θυρίδες τραπεζών, που ανοιγοκλείνει τους δρόμους της ξενιτιάς, που στρώνει ακριβοπληρωμένο τσιμέντο στη μέση μιας ερημιάς.

Σιωπηλό κι επίκαιρο τροπάριο για μια χώρα. Αυτή που ζει την αλήθεια της μέσα στο ψέμα. Που κρύβει το τελευταίο λάδι της σ’ έναν τρύπιο κουβά για να μην το κάψει ένας ανοιξιάτικος ήλιος. Με μια τυλιγμένη σημαία που απλώνεται στην θλίψη μιας επετείου, κάτω από την τέντα “εδώ πωλούνται θάλασσες και βουνά”, νιάτα που γέρασαν πρόωρα, ηλικίες που σωριάστηκαν στον τοίχο μιας απόρθητης εξουσίας, κλωτσώντας πρώτα με θόρυβο μια άδεια και κάπως χαλασμένη υδρορροή.

Μια χώρα, Κυριακή του Θωμά. Του Τάσου, του Κώστα, της Ελένης, της Μαρίας, του Γιάννη. Που περιπολεί πάνοπλη πάνω στις άοπλες πληγές της, διατάσσοντας να χαμηλώσει λίγο η φωνή κάποιου βοριά. Που στήνει στο νότο αντίθετα φράγματα, που ξεχωρίζει τη δύση από την ανατολή, που εγκαταλείπει στρατιώτες γυμνούς σε κάποια σφαγή, που ρωτάνε γιατί πολεμάμε, που σκοτώνονται χωρίς να ρωτούν.

Που υπερασπίζεται μια φτώχεια ντυμένη ακριβά, στα οδοφράγματα πίνοντας έναν παγωμένο καφέ, αναρχικοί ξενοδόχοι, αντιεξουσιαστές που διορίστηκαν σε κάποια εξουσία με συμβάσεις ΑΣΕΠ, στελέχη επαναστατικά με μισθούς κομματικούς από κρατικό κορβανά, ιστορικά μονοπώλια μελλοντικές εξεγέρσεις με πατέντες κατοχυρωμένες, επαναστάσεις με δικαιώματα και ιδεολογικές κληρονομικότητες, κινηματικές ανωτερότητες, πολιτικός ρατσισμός στο όνομα κάποιου λαού, αντιπολεμικές συναυλίες με χορηγίες ενός δήμου που παίρνει μερίδιο από καθημερινά φονικά, παρέες μεθυσμένες που κόβουν στα δυο την σοβαρότητα μιας αυθόρμητης στιγμής.

Σε αυτή τη χώρα, Κυριακή του Θωμά,
*Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι
Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς.
Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι
Μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς

Μην ησυχάζεις,
εσύ το δάχτυλο βάλε να βρεις την πληγή


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
ΙΓ΄ Διεθνές Κρητολογικό Συνέδριο: Τρίτη μέρα των επιστημονικών εργασιών

ΙΓ΄ Διεθνές Κρητολογικό Συνέδριο: Τρίτη μέρα των επιστημονικών εργασιών

Η αρχιτεκτονική, οι πόλεις, τα λιμάνια και τα νεκροταφεία της προϊστορικής περιόδου, η τέχνη στην Εποχή του Χαλκού, νομισματικά, επιγραφικά ...
Πάτρα: Μεγάλη κινητοποίηση για το τρένο την Κυριακή 23 Οκτωβρίου

Πάτρα: Μεγάλη κινητοποίηση για το τρένο την Κυριακή 23 Οκτωβρίου

Την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου το μεσημέρι, πραγματοποιήθηκε στο Δημαρχείο, ενημερωτική συνάντηση του Δημάρχου Πατρέων, Κώστα Πελετίδη, με αντιπροσώπους των Συλλόγων ...
«Welcome to up»: Βάλε την Πάτρα στο… κάδρο σου με hashtag: #WeareUP2022

«Welcome to up»: Βάλε την Πάτρα στο… κάδρο σου με hashtag: #WeareUP2022

Για να κάνεις την Πάτρα «πόλη σου», πρέπει να την περπατήσεις. Να την ανακαλύψεις. Να τη φωτογραφίσεις. Να τη βάλεις ...
Πάτρα: Συνεχίζονται οι διαγραμμίσεις στα σχολεία

Πάτρα: Συνεχίζονται οι διαγραμμίσεις στα σχολεία

Οι εργαζόμενοι του Δήμου Πατρέων συνεχίζουν τη δημιουργία ειδικών διαγραμμίσεων σε δρόμους της πόλης, που βρίσκονται κοντά σε σχολεία, για ...

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 7 Άρθρα

Ο Σταύρος Αντύπας γεννήθηκε στα Εξάρχεια και παρά-μεγάλωσε στην μεταπολίτευση, αλλά ποτέ δεν την ένιωσε δική του. Κινείται γράφοντας για αναποφάσιστες ιδεολογίες και για μικρές ή μεγάλες ουτοπίες που δεν έρχονται ποτέ. Από το 2011 ζει "αρόδου" σε ένα ημιορεινό χωριό της Κεφαλονιάς, κάπου ανάμεσα στα κινήματα, τους ανθρώπους, τα ποιήματα, τη φύση και τις ιστορίες τους. | [email protected]

Back to Top