Τέταρτο
72 Προβολές

«Μαύρο Νερό» – Μάθημα ζωής εν μέσω των «κακοποιήσεων» του περιβάλλοντός μας




Αν με ρωτούσαν μέχρι και πριν από ένα περίπου μήνα πώς νιώθω για τους ολοένα αυξανόμενους κινδύνους της περιβαλλοντικής μόλυνσης θα έλεγα ότι ανησυχώ. Στην ενδεχόμενη ερώτηση για το βαθμό της ικανοποίησης μου όσον αφορά στην προσωπική μου συνεισφορά στη διάσωση του περιβάλλοντος νομίζω ότι θα ξεκίναγε αυτομάτως «η των ονομάτων επίσκεψις» όπως έλεγε ο Αντισθένης. Σε μια όμως ακόμα πιο διευρυμένη διάσταση. Γιατί μπορεί κάποιες έννοιες να έχουν αποσαφηνιστεί αλλά η σχέση η ατομική που αναπτύσσεται μεταξύ κάθε έννοιας και κάθε ανθρώπου είναι μια διαδικασία σε συνεχή εξέλιξη και αλλαγή.

Αυτή τη σχέση θεάθηκα με μοναδικό τρόπο μέσα από την ανάγνωση της νουβέλας «Μαύρο Νερό» του Μιχάλη Μακρόπουλου που κυκλοφόρησε εντός του 2019 από τις εκδόσεις Κίχλη. Τη σχέση μου με τις έννοιες Φύση και Ανθρώπινη Φύση. Τη σχέση μου με την έννοια περιβάλλον, φυσικό, κοινωνικό, οικογενειακό. Και ταυτόχρονα τη σχέση αυτών των εννοιών μεταξύ τους.

Η νουβέλα «Μαύρο Νερό» αντίθετα με την σημαινόμενη αντανάκλαση της λέξης «Μαύρο» δίνει μια άσπρη, καθαρή, λαμπερή απεικόνιση αυτών των σχέσεων. Ο Μιχάλης Μακρόπουλος όπως πληροφορούμαστε από το σημείωμα για το συγγραφέα, εργάζεται ως μεταφραστής λογοτεχνίας και έχει ήδη εκδώσει 10 βιβλία για ενήλικες και 5 βιβλία για παιδιά. Μα το «Μαύρο Νερό» είναι η πρώτη μου γνωριμία μαζί του. Ζει στη Λευκάδα μα περνά μεγάλα διαστήματα στη φύση της Ηπείρου η οποία και αποτελεί και τον κύριο αφηγηματικό του χώρο.

Πώς δύναται μία νουβέλα να φέρει αυτές τις σχέσεις μπροστά σου; Σχέσεις αρχέγονες, βαθιά ριζωμένες στο υποσυνείδητό μας κατ’ αρχήν, που συνειδητοποιούνται και μεταλλάσσονται παράλληλα με το «μεγάλωμά» μας. Όσο μακραίνει σε διάρκεια «η των ονομάτων επίσκεψις» τόσο περισσότερο αναπτύσσονται, ανακαλύπτονται και διερευνώνται αυτές οι σχέσεις. Και όμως αρκεί η γραφή του Μακρόπουλου μέσα σε 77 σελίδες για να δεις αυτές τις σχέσεις πιο ολοκληρωμένα απ’ ό,τι ίσως προλάβεις αν είσαι τυχερός και τολμηρός μαζί στη διάρκεια του θνητού σου βίου.


Γραφή λιτή, αποκαλυπτική, περιεκτική. Θαύμασα την εκφραστική δύναμη της πένας του. Σύντομες προτάσεις, λιτές, που απλόχερα προσφέρουν μια εικονοπλαστική μαγεία. Αναγιγνώσκεις και βυθίζεσαι στην κάμαρα του πατέρα και του ανάπηρου εκ γεννήσεως μοναχογιού του, πληγιάζουν τα πόδια σου από τα κακοτράχηλα μονοπάτια, τις μεγάλες πέτρες και την απουσία παπουτσιών, φοβάσαι τους λαθροκυνηγούς και πεταρίζει η καρδιά σου ότι θα σε μυρίσουν όπως μυρίζουν τα θηράματά τους και θα σε σκοτώσουν. Τρυπιέσαι από τα αδάμαστα φυτά των βουνών που τους φιλοξενούν, θεάσαι την ερημιά και απολεσθείσα ζωή ενός κάποτε ζωντανού ορεινού χωριού, πλημμυρίζεις από δέος μπροστά στο ερειπωμένο ξωκλήσι στην κορυφή του βουνού, που κραυγάζει την ανάγκη της ανθρώπινης φύσης να τιμάει τον αόρατο και παράλληλα ορατό Δημιουργό της. Δακρύζεις από ντροπή για τη λιγοψυχιά σου που σε καταδιώκει στην παραμικρή δυσκολία της γήινης καθημερινότητάς σου και αναρωτιέσαι: Αν ξυπνήσω και η βρύση μου δε βγάζει νερό ή βγάζει νερό μαύρο, νερό θανάτου όπως μαύρος είναι ο θάνατος στο μυαλό μας και στις παραδόσεις τις πολιτιστικές, τότε τι θα κάνω; Θα έχω τη δύναμη σαν αυτόν τον πατέρα να ψάξω πώς μπορώ να επιβιώσω; Σκύβεις λίγο ντροπιαστικά το κεφάλι γιατί πολλές φορές, μα πάμπολλες, προσπαθείς να ελέγξεις τα πάντα, να εξασφαλίσεις την επιβίωση αυτών που αγαπάς, αυτών που εξαρτώνται από εσένα. Μα βλέπεις έναν πατέρα να υποκλίνεται στη δύναμη της πίστης. Ό,τι και να κάνεις αν δεν πιστεύεις στη δύναμη επιβίωσης την αυτόφυτη της ίδιας της ζωής, τότε η επιβίωση δεν επιτυγχάνεται.

Όλα αυτά θαύμασα και άλλα τόσα ακόμα απορρέοντα από τη μορφή που οι δικές μου αρχέγονες σχέσεις έχουν. Κάθε αναγνώστης θα «ταξιδέψει» με βάση τις δικές του ατομικές αρχέγονες σχέσεις τη δική του μοναδική «ονομάτων επίσκεψη».

Μα το ακόμα πιο θαυμαστό της γραφής του Μιχάλη Μακρόπουλου είναι ότι όλες οι εμπειρίες όλων των αναγνωστών αυτής της νουβέλας ξετυλίγονται ως διαφορετικές κόκκινες κλωστές από την ίδια ανέμη. Την ανέμη της ύπαρξής μας μέσα σε ένα περιβάλλον που κακοποιείται από εμάς τους ίδιους. Και μετά; Μετά επιλέγουμε όπως οι πολλοί εναπομείναντες κάτοικοι του ορεινού χωριού να μην αλλάξουμε θέση στο λεωφορείο – λες και η απάθεια ή η υποχώρηση ή η παραδοχή θα μάς προσφέρει το δώρο της επιβίωσης. Ή επιλέγουμε να αποδεχτούμε την κατασκευασμένη λύση των ισχυρών – εν προκειμένω τα νέα διαμερίσματα στην κοντινή πολιτεία το νερό της οποίας ακόμη είναι πόσιμο και δεν έχει μολυνθεί. Ή επιλέγουμε όπως ο πατέρας να αφουγκραστούμε τη δύναμη της πίστης μας, την πίστη μας ότι το κακοποιημένο περιβάλλον αν το αγκαλιάσουμε και δε το φοβηθούμε αλλά ούτε το εγκαταλείψουμε μπορεί ακόμα να βρει τρόπο μαζί με εμάς να ζήσουμε, να ζήσουμε τα πιο άσχημα συναισθήματα της απώλειας, της μοναξιάς, της εγκατάλειψης, του φόβου, της ανεξάντλητης κούρασης χωρίς να χάσουμε την πίστη μας στη δύναμη της αγάπης.

Μάθημα ζωής δίνει ο Μιχάλης Μακρόπουλος για ό,τι έχουμε προλάβει να ζήσουμε και για ό,τι καλούμαστε να ζήσουμε εν μέσω πανδημίας, περιβαλλοντικής καταστροφής, και τόσων άλλων «κακοποιήσεων» που αλίμονο η έλλειψη αγάπης και η επιπόλαιη πράξη, η στερημένη συναισθηματικής νοημοσύνης προκαλεί. Καλή ανάγνωση!


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 88 Άρθρα

Η Μαρία Παπαμαργαρίτη είναι η μαμά του Κωνσταντίνου και του Θάνου. Από μικρή μαγευόταν με τις λέξεις και έτσι όταν μεγάλωσε σπούδασε φιλόλογος. Αγαπά τα ταξίδια και τα βιβλία για αυτό και τώρα «μαγειρεύει» τις δικές της ιστορίες για τα παιδιά της και τους φίλους τους. Πιστεύει ότι η λογοτεχνία μιλά κατ' ιδίαν στον καθένα και αποτελεί τη μόνη προσωπική μας περιουσία που πότε δε χάνεται. Αγαπημένη της ρήση «αντί να καταριέσαι το σκοτάδι, άναψε ένα φως». Γράφει με το όνειρο να αγκαλιάζει τον κόσμο μας τούτο το μικρό, το μέγα. Βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πατάκη και Το Δόντι. Επικοινωνία: [email protected]

RELATED ARTICLES

Back to Top