Τέταρτο
158 Προβολές

Με αφορμή μία ταινία: Γυμνοί στον ήλιο


Advertisement


Αν θες, μπορείς να ρουφήξεις τη ζωή σαν το πιο γλυκό φρούτο που βρήκες πεσμένο στο πεζοδρόμιο της λαϊκής. Κι αν δεν σου ανήκει δεν πειράζει, και πάλι γλυκό είναι. Αν θες, μπορείς να κάνεις όσα οι άλλοι δεν τόλμησαν και ίσως ανταμειφτείς για αυτό. Αν θες, μπορείς να κλέψεις την ίδια τη στιγμή και να την κάνεις δική σου. Μέχρι να στην κλέψει κάποιος άλλος. Έτσι παίζεται το παιχνίδι. 

Με αφορμή την ταινία «Γυμνοί στον ήλιο» (1960), σε σκηνοθεσία René Clément.  


Διανύουμε την περίοδο του θερινού. Θερινός σκέτο, χωρίς το «κινηματογράφος», πάω θερινό λες, και καταλαβαίνουν.

Κάτι υπάρχει στον θερινό, που άθελά του τον διαχωρίζει από τον κλειστό κινηματογράφο. Σαν να απευθύνονται σε δύο τελείως διαφορετικά κοινά, σαν να προσφέρουν δύο τελείως διαφορετικές εμπειρίες.

Advertisement

Στον κινηματογράφο, τον χειμωνιάτικο, τον σκοτεινό, ποτέ δεν κοιτάζω ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει. Μπορεί κάποιες φορές, αν έχω αγωνία για την ταινία, να ψάξω για κάποια ίχνη εκφραστικότητας στα πρόσωπα των προηγούμενων θεατών, ένα χαμόγελο, ένα σφιγμένο χείλος, μια γραμμή πάνω απ’ τα φρύδια, τίποτα. Αλλά μέχρι εκεί.

Στον θερινό τα πράγματα είναι διαφορετικά, ξυπνάει μέσα μου μια περιέργεια.

Θέλω να δω ποιος είναι αυτός που αντί να στεγνώνει σε κάποια παραλία ένα Κυριακάτικο απόγευμα περιμένει στην ουρά για ένα εισιτήριο που δεν γράφει καν την ταινία που θα δει.

Advertisement

Ποιος είναι αυτός που από επιλογή κάθεται σε μια άβολη πλαστική καρέκλα για 2 ώρες κρατώντας μια ζεσταμένη μπύρα μόνο και μόνο για να δει στη μεγάλη οθόνη μια ταινία που άλλοι θα του πουν «α, αυτή είναι παλιά!».

Ποιος είναι αυτός που βγαίνει από το σπίτι του δροσερός για να ιδρώσει ανάμεσα σε τσιμέντα και κισσούς, ανάμεσα σε μπαλκόνια που αναβοσβήνουν και ήχους που παρανομούν.

Ποιος είναι αυτός που για πρώτο ραντεβού θα δει Godard, αυτός που ανυπομονεί να ζωντανέψει μπροστά του η Audrey Hepborn κι αυτός που θέλει για μια ακόμη χρονιά να καπνίσει φτηνά τσιγάρα.

Θέλω να ξέρω.

Γιατί, ξέρεις, το καλοκαίρι δεν είναι παίξε-γέλασε. Το καλοκαίρι το περιμένεις και έρχεται και τελικά δεν ξέρεις τι να το κάνεις κι αφήνεσαι να σε κάνει. Το καλοκαίρι το κυνηγάς, γίνεσαι κι εσύ κυνηγός και ψάχνεις μανιωδώς την άμμο, το φως, τη στάλα, το τζιτζίκι, την πευκοβελόνα, το νέο, το άγνωστο, το απόλυτο.

Όλοι το ξέρουμε αυτό, το καλοκαίρι ψάχνεις πάντα το καλύτερο.

Και ο θερινός, ιδίως αν βρίσκεσαι στον κυκεώνα των 30 να αναρωτιέσαι που πήγαν τα καλοκαίρια, ο θερινός είναι ο τελευταίος, ο πιο φωτεινός φάρος που σου δείχνει πως, να, τα καλοκαίρια είναι ακόμα εδώ.

Ίσως γι’ αυτό κι εγώ ένα τέτοιο βράδυ αποφάσισα να το περάσω με έναν ιδρωμένο Alain Delon στη μεγάλη οθόνη.

Advertisement

Advertisement

 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
Ο δύσκολος άντρας

Ο δύσκολος άντρας

Τα σκοτεινά δάση

Τα σκοτεινά δάση

 

Advertisement

 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 108 Άρθρα

Γεννήθηκε πριν κάμποσα χρόνια στην Πάτρα, κι από τότε ψάχνει τον τόπο που θα την κρατήσει. Σπούδασε δημοσιογραφία και φωτορεπορτάζ και προσωρινά ζει και εργάζεται στην Αθήνα, συγκατοικώντας με ένα μεγάλο σκύλο. Ξοδεύει την ενέργειά της σε ταξίδια, λογοτεχνία, μελαγχολικές μουσικές, όμορφες ταινίες και καλό φαγητό. Παρ’ ότι εκ φύσεως πεσιμίστρια, πιστεύει πως η ομορφιά της ζωής υπάρχει παντού, και αυτό προσπαθεί να αποτυπώνει με τις φωτογραφίες και τα κείμενά της. http://syn-grafika.blogspot.gr/ http://naliaginger.tumblr.com/

RELATED ARTICLES

Advertisement

Back to Top