tetartopress

Να γελάς δυνατά

children-laughing-1760626_1280


Σ’ ένα απ’ τα ελάχιστα τραγούδια του που ήξερα και ίσως απ’ τα πιο γνωστά, ο Τζίμης Πανούσης μιλούσε για το ταξίδι του «Νεοέλληνα σ΄ ένα γραφείο κλουβί σαν αγρίμι, να παίζει ατέλειωτο βουβό ταξίμι». Στο στίχο που προσιδιάζει σε πολιτικό στίχο, σε μια γλαφυρή περιγραφή για τη σύγχρονη ύπαρξη, ο σύγχρονος άνθρωπος μοιάζει πολύ με τους «Κούφιους Ανθρώπους» του Eliot, συνδιαλεγόμενος μεταξύ της αέναης κίνησης της ζωής και της απάθειας απέναντι στη ζωή. Στα μαντάτα της που κάποιες φορές τον ξεπερνούν και σε άλλα που επιτρέπει να τον ορίσουν.

Ισορροπώντας μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας, έρχεται εκείνο το τυχαίο συμβάν που ο «νεοέλληνας» ονόμασε κομβικό σημείο. Αυτό που επιτρέπει την έξοδό του στο στάδιο της ύπαρξης, στο σημείο που παρατάει το γραφείο κλουβί του και ακολουθεί την πραγματικότητα, τα γεγονότα που ξεκινάει να καταγράφει αποκλειστικά ως εξωτερικά, έχοντας εκπαιδευτεί από τα «βουβά ταξίμια» του να δημιουργεί ένα τοίχος προστασίας για όσα πρόκειται να συμβούν.

Είναι η κατανόηση και η γνώση του όλου στο οποίο ανήκει τη στιγμή που βγήκε από την απάθεια και τον εγωκεντρισμό. Τη στιγμή που αρχίζει να μαθαίνει ότι οτιδήποτε δεν προέρχεται από αυτόν, μια φράση, μια κατάσταση ή ένα συναίσθημα ακόμα ακόμα, δεν τον ορίζει σε κανένα βαθμό. Τη στιγμή που μαθαίνει να εδραιώνει μόνος του τη θέση του στα πράγματα και ταυτόχρονα να ιδρύει γέφυρες στα χαλασμένα μονοπάτια.

Θυμήθηκα μια κουβέντα που είχα, που συνίσταται στη φράση ότι η ζωή δεν είναι μάχη. Και ίσως να είναι αλήθεια. Οι ανθρώπινες επαφές δεν είναι εμπόλεμες ή τουλάχιστον δε θα έπρεπε να είναι και οι «κούφιοι», τελικά, άνθρωποι μαθαίνουν να γεμίζουν όχι με βαλλιστικές συμπεριφορές αλλά με γνώση, σύμπνοια, αγάπη και εμπιστοσύνη. Έτσι, η κατανόηση του κόσμου γίνεται εντονότερη, το μερίδιο της ευθύνης απέναντι στην κοινωνία μεγαλύτερο και η αδράνεια γίνεται δράση και συμμετοχή.

Μόνο έτσι μπορεί να κάνει πάταγο η ζωή. Στα δάκρυα και στα αστεία, στην πέτρινη καθημερινότητα και στην αλαβάστρινη ομορφιά της, κάπου ανάμεσα στις μνημειωδώς πολλές ανθρώπινες επαφές, υπάρχει πάντα μια ηλιαχτίδα. Ένα ουράνιο τόξο με τις συμβουλές των ανθρώπων που η ενέργειά τους έγινε χρώμα στον ουρανό. Σαν ένα αγαπητό δάσκαλο που προσφάτως έφυγε και μέσα σε μια τοξική πραγματικότητα ζωής, δεν ξεχνούσε να εκπαιδεύει στωικά, να καθοδηγεί και να γελάει δυνατά. Μπορεί αυτή να είναι η ηλιαχτίδα των ανθρώπων, να γελούν δυνατά

 
 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
2. ΕΜΑΔΔ

Νεκρός χρυσαετός στα Βαρδούσια Όρη

Περιστατικό με νεκρό χρυσαετό στα Βόρεια Βαρδούσια ερεύνησε η ειδική μονάδα ανίχνευσης δηλητηριασμένων δολωμάτων του ΟΦΥΠΕΚΑ τη Δευτέρα του Πάσχα ...
Optimist U13 2024

Συμμετοχή και διακρίσεις του Ι.Ο.Π. στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Optimist U13 στην Πάρο

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία και με τη συμμετοχή των μικρών αθλητών του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Πατρών την Μ. Τρίτη 30 Απριλίου, το ...
Δυτικό Μέτωπο: Στα «σκαριά» νέα γιγαντιαία επέκταση της χωματερής στη Φυλή

Δυτικό Μέτωπο: Στα «σκαριά» νέα γιγαντιαία επέκταση της χωματερής στη Φυλή

Ενημερωτική ανακοίνωση του Δυτικού Μετώπου σχετικά με τις  εξελίξεις  στον τομέα της διαχείρισης  των απορριμμάτων  στην περιφέρεια Αττικής. Το Δυτικό Μέτωπο ...
ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας

Διαδικασία επιλογής της νέας Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας

Ολοκληρώθηκε την Παρασκευή 26 Απριλίου 2024, η διαδικασία υποβολής φακέλων για τη Καλλιτεχνική Διεύθυνση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας. Κατατέθηκαν 17 φάκελοι από ...

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 17 Άρθρα

Έχω αποφοιτήσει από το τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού από το 2010. Ο πολιτισμός για μένα υπάρχει παντού, ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους μέχρι την καθημερινότητά μας και τους συνανθρώπους μας. Γι' αυτό και μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους και την κοινωνία. Σήμερα ζω και εργάζομαι στην επαρχία διαβάζοντας, ακούγοντας και παρατηρώντας...

Back to Top