tetartopress

Ο δεσμός της οικογένειας


Η οικογένεια από πάντα ήταν ένας θεσμός της κοινωνίας που συχνά-πυκνά όταν δεν λειτουργεί όπως πρέπει μετατρέπεται σε δεσμό τόσο για τα μέλη της, όσο και για συγγενείς ομάδες, π.χ συγγενείς, φιλικό και σχολικό περιβάλλον. Η οικογένεια ως ένα τέτοιο κλειστό σύστημα είναι στην βάση της μια συντηρητική δομή. Με άλλα λόγια τα μέλη αυτής της θεσμοθετημένης ομάδας έχουν το καθένα την θέση του μέσα σε αυτό το κλειστό σύστημα η οποία και υπακούει σε μια ιεραρχία. Πολύ συχνά μάλιστα και όταν δεν λειτουργεί ικανοποιητικά αλλά τοξικά, κάποια μέλη της έχουν μεγαλύτερη αξία από κάποια άλλα και την ταξική αυτή ιεραρχία την έχει ορίσει ο «δυνατός» της οικογένειας. Ο αυστριακός συγγραφέας Καρλ Κράους κάποτε έγραψε ότι η οικογενειακή ζωή συνιστά επέμβαση στην ιδιωτική ζωή.

Αρκετά συχνά, επίσης, και με αφετηρία την παραπάνω συμβίωση, ο ιεραρχικά «δυνατότερος», καταπιέζει τα υπόλοιπα μέλη είτε λεκτικά, είτε σωματικά, είτε σεξουαλικά. Η βάση της υγείας της οικογενειακής δομής είναι η σχέση του ζευγαριού και πώς αυτή έχει χτιστεί, έχει δομηθεί και εξελίσσεται. Είναι φανερό πώς η εν δυνάμει εξέλιξη της σχέσης του ζευγαριού ορίζει, κατευθύνει, βελτιώνει και την υγεία της λειτουργίας σε βάθος χρόνου και της οικογένειας. Στο σημείο αυτό, ίσως είναι περιττό μα από την άλλη αναγκαίο να τονίσω ότι οικογένεια υφίσταται από τη στιγμή της ύπαρξης έστω και ενός παιδιού.

Με άλλα λόγια η νομική, εκκλησιαστική κατοχύρωση της σχέσης ενός ζευγαριού, χωρίς παιδιά δεν καθιστά ύπαρξη οικογένειας. Όπως επίσης όταν σε μια οικογένεια όλα τα παιδιά της ενηλικιωθούν, η οικογένεια παύει ουσιαστικά να υφίσταται ως τέτοια και η προτεραιότητα πια είναι πάλι η σχέση του ζευγαριού.

Αυτό το οποίο όμως μετατρέπει αυτήν την -κλειστή, συντηρητικού τύπου και με σαφείς ιεραρχικές θέσεις- ομάδα σε μια επαναστατική σχεδόν, αυτοοργανωμένη δομή είναι η ύπαρξη της έννοιας της αγάπης. Του στοιχείου εκείνου δηλαδή βάση του οποίου τα μέλη της είτε βρίσκονται στην κορυφή της ιεραρχίας, είτε στη βάση της, λειτουργούν ανιδιοτελώς προσφέροντας το ένα στον άλλο τον καλύτερο τους εαυτό, τις καλύτερες τους υπηρεσίες. Ναι, η αγάπη με όλα τα παρελκόμενα της αλλά και τα συγγενή της συναισθήματα είναι το στοιχείο αυτό που πολύ απλά μετατρέπει την οικογένεια από συντηρητική δομή σε μια στην κυριολεξία επαναστατική ομάδα με την έννοια πάντα της έλλειψης ιδιοτελών συμβάσεων και υπολογισμών που αποσκοπούν πάντα σε προσωπικό όφελος.
Με δεδομένα τα παραπάνω και με επίσης δεδομένο ότι μέχρι σήμερα, μέχρι τούδε, όλοι εμείς είμαστε ενήλικα τέκνα τέτοιων ετερόφυλων οικογενειών, έρχεται να «κουμπώσει» η παρακάτω απλή, λογική σκέψη-ερώτηση: Η αγάπη έχει πρόσημο φύλου; Όπως επίσης: Όταν ένα ζευγάρι ανθρώπων που πραγματικά αγαπιέται και έχει αποφασίσει από κοινού μέσα στα χρόνια να εξελιχθεί, παίζει ρόλο για το παιδί τους τι φύλο έχει η αγάπη που απλόχερα του προσφέρουν;

Ας μην ξεχνάμε όλοι μας -και ας είμαστε σιωπηλά ειλικρινείς- ότι τα εκατομμύρια των εκατομμυρίων των ανθρώπων που ζούμε και μεγαλώνουμε με τόσες ψυχολογικές-ψυχικές δυσκολίες κάποτε ήμασταν τέκνα τέτοιων ετερόφυλων οικογενειών που δεν λειτουργούσαν πάντα με υγεία. Ο Αγγλοεβραίος ανθρωπολόγος Άσλει Μοντάγκου έγραψε ότι η οικογένεια είναι ο θεσμός για την συστηματική παραγωγή διανοητικών ασθενειών. Αποτέλεσμα τούτου η σημερινή μας ψυχική διάθεση. Συνεπώς γιατί ως κοινωνία μέσω και της νομικής οδού να μην προχωρήσουμε στην κατοχύρωση του γάμου αλλά και την τεκνοθεσία ομόφυλων ζευγαριών;

Ήδη έρευνες από ινστιτούτα ανθρωπίνων σχέσεων στην Αμερική πιστοποιούν ότι τα τελευταία 25 χρόνια όπου ήδη παιδιά ομόφυλων οικογενειών έχουν ενηλικιωθεί, σπουδάσει και έχουν κάνει δικές τους οικογένειες έχουν ανάμεσα σε άλλα και αρκετά υψηλό δείκτη ενσυναίσθησης για τους συνανθρώπους τους, μιας και από πολύ μικρά είχαν βιώσει τη διαφορετικότητα που τους τόνιζαν όμως οι άλλοι.

Είναι επίσης φανερό ότι αν ο θεσμός της οικογένειας δεν εξελιχθεί και νομικά, κινδυνεύει να χάσει τη δύναμη του από την ταχεία εξέλιξη της κοινωνίας που επιζητά προσαρμογή στις αλλαγές στις ανθρώπινες σχέσεις και στους τρόπους που αποφασίζουν πλέον οι άνθρωποι να βιώσουν τη σεξουαλικότητά τους αλλά και τον τρόπο που θέλουν να σχετιστούν μέσω αυτής. Ο Τζωρτζ Μπέρναντ Σω έγραψε ότι μια ευτυχισμένη οικογένεια δεν είναι παρά ένας πρόωρος παράδεισος. Τέτοιες οικογένειες έχει ανάγκη η σημερινή κοινωνία και κανέναν δεν θα πρέπει πια να απασχολεί το φύλο των γονέων αλλά μονάχα η ποιότητα της αγάπης μεταξύ των μελών της.

 
 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
(Και) Η Κοιλάδα του ποταμού Έβρου σε κλοιό ανεμογεννητριών

(Και) Η Κοιλάδα του ποταμού Έβρου σε κλοιό ανεμογεννητριών

Άλλο ένα περιβαλλοντικό έγκλημα, καλυμμένο με τον «πράσινο» μανδύα των ανεμογεννητριών, σχεδιάζεται στον πολύπαθο Έβρο: αυτή τη φορά στο στόχαστρο ...
21o Γυμνάσιο Πατρών: Θεσσαλικός Κύκλος

Πάτρα: «Ταξίδι στο χρόνο με οδηγό τον Γιάννη Μαρκόπουλο και το Θεσσαλικό του κύκλο»

Ένα «Ταξίδι στον χρόνο με οδηγό τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τον Θεσσαλικό κύκλο του», παρουσιάζει στις 9.30 το βράδυ την ...
Πάτρα: Συναυλία Anser x Buzz

Πάτρα: Συναυλία Anser x Buzz

Μεγάλη Συναυλία των Anser και Buzz θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 20 Ιουνίου στο  μώλο της Αγίου Νικολάου της Πάτρας στο ...
Υλοποίηση των δεσμεύσεων για την προστασία των θαλασσών ζητούν περιβαλλοντικές οργανώσεις

Υλοποίηση των δεσμεύσεων για την προστασία των θαλασσών ζητούν περιβαλλοντικές οργανώσεις

Με σημερινή επιστολή προς τον πρωθυπουργό, 9 περιβαλλοντικές οργανώσεις και φορείς ζητούν την υλοποίηση των δεσμεύσεων που ανέλαβε η ελληνική ...

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 172 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. [email protected]

Back to Top