Τέταρτο

250 Προβολές

Οδός Πατρών 1980 – 1990



Θυμάται, τον Κουταλιάρη, το δρακάκι. Ήταν ο παιδικός του ήρωας. Παρότι ήταν μονάχα τριών χρονών δρακάκι ήταν δυνατός και δεν φοβόταν. Ούτε ακόμη και αυτόν τον λύκο.

Θυμάται να τον ονειρεύεται, σχεδόν να τον ζει. Και σε κάθε περιπέτεια ο Κουταλιάρης να είναι πάντα εκεί. Να είναι ο πιστός του φίλος, εκεί κάπου μέχρι τις αρχές, τα μέσα της εφηβείας του.

Είχε μια παρέα που συμπεριελάμβανε πολλούς και εκλεκτούς, με προεξάρχοντα βέβαια τον Κουταλιάρη, αλλά και τον Νίκο τον Μπάουι, τον Αντρέα ή και Γιωργάκη, αλλά και τον άλλο τον Νίκο τον Ούρτ. Στην πορεία και στις περιπέτειες που τους έτυχαν προστέθηκαν και άλλοι. Ο Κλαούδας, ο Ριρίκος, ο Γκάκης, ο Μήτσος ο Μεγεμελές, ο Μάκης ο Σφαγέας, οι αφοι Παναγόπουλοι, ο Πατρινός, ο Τιμπιλής ο ραδιοερασιτέχνης, ο Αντώνης ο Αλεπούς, ο Τζίμης από την Αμερική, αλλά και η Κρίστυ, η Νόρα, και κάποια άλλα κορίτσια και αγόρια της συγγνώμης.

Όλοι τους χόρεψαν «καρεκλάδικα», στην ντίσκο Camelot στο Αchaia Beach, στην Rio By Night, στην Beau Rivage, στην Smile και στην Flashdance. Χόρεψαν, ίδρωσαν και ερωτεύτηκαν. Και ο φίλος του το δρακάκι πάντα εκεί μέσα στον καθρέφτη της ντισκοτέκ να του κλείνει το μάτι.

Και μετά… και μετά για λουκουμάδες στου Κωτσαγιάννη και βούτυρο με μέλι, και καφεδάκια στον σταθμό του Ο.Σ.Ε, ακόμη και ζεστό νες με γάλα στην καφετέρια La Cite, στα Πελεκανείκα.

Εκεί σαν ξεκίνησε να ακουμπά τα δεκατέσσερα ξεκίνησε και η μυθική δεκαετία του ΄80.

Θυμάται την παλιοπαρέα τα καλοκαίρια στον Καστελόκαμπο. Ατέλειωτες βόλτες με τα σπαστά ποδήλατα Angela και ο ήλιος, ο καθαρός τότε ήλιος να ζεσταίνει το λεπτό κορμί του που συχνά κρύωνε σαν ξάπλωνε πάνω στις χοντρές πέτρες χωρίς βέβαια ποτέ πετσέτα, αντιλιακό ή γιαλιά ηλίου. Θυμάται να τρέχει τόσο γρήγορα πάνω σε αυτές τις πέτρες, ξυπόλυτος, χωρίς να νιώθει απολύτως κανέναν πόνο. Θυμάται τα καλοκαίρια να «τον κόβει η πείνα» και τότε να μοιράζεται με τους φίλους του μια φέτα ψωμί με λάδι και ζάχαρη.

Θυμάται εκεί στο καφενείο της γριάς της Χλαπαχλούπας, την λίγο μεγαλύτερη του, ελληνοαμερικάνιδα, ξανθιά, έφηβη της παρέας να του εξηγεί τι σήμαιναν τα αρχικά Αdidas, της κοντομάνικης μπλούζας που φορούσε και που τόνιζαν τα στήθη της. Θυμάται την δεκαεξάχρονη Τζώρτζια να τον κοιτά με πάθος στα μάτια και του ψελλίζει γεμάτη σαγήνη και ερωτισμό, με εκείνη την αμερικάνικη προφορά του Νότου, της επαρχίας της Αλαμπάμα: “Αll Day I Dream About Sex.” Και αυτός να απορεί αν θα μπορούσε με τα αγγλικά που γνώριζε να της απαντήσει. Μα η Τζώρτζια μαζί με τις κολλητές τις, τις Δίδυμες, όσο αυτός έψαχνε να ρωτήσει το φίλο του το δρακάκι,τον Κουταλιάρη,αυτές είχαν ήδη βρει απάντηση στις ανησυχίες τους.

Και τότε ήταν που για πρώτη φορά άρχισε να συνηδειτοποιεί πως η ψυχή του ήταν εκεί που ήταν και το μυαλό του.

Και χαιρόταν. Χαιρόταν όταν πρωτάκουσε τα τραγούδια από «Τα παιδιά της Πάτρας». Χαιρόταν στις καταλήψεις του Παραρτήματος του Πανεπιστημίου και στα επεισόδια μεταξύ αριστερών και δεξιών εκεί μεταξύ Πλατείας Όλγας και πλατείας Γεωργίου, όπου συχνά οι καρέκλες από το Μπάγκειον, έφταναν μέχρι τα σκαλιά του Δημοτικού Θεάτρου.

Και μετά ηλεκρονικά στο Laser και μπιλιάρδα και πιν-πονκ στα γραφεία του Φυσιολατρικού στο κάτω μέρος της πλατείας Όλγας. Και καφεδάκι ελληνικό στου Κουλού στο κάτω μέρος της Πλατείας Όλγας, δίπλα στο περίπτερο του Σωτήρη. και μπάσκετ στα ανοικτά της Ε.Α.Π., εκεί στον Άγιο Διονύσιο, σε κάτι φορητές μπασκέτες, δίπλα στο βασικό γήπεδο με το αμιγώς τσιμεντένιο ταρτάν.

Και μετά, αλλά και πριν, περπατήματα, χιλιόμετρα μέσα στην πόλη μονάχα με τα πόδια. Και το Ιντεάλ και το Άστυ και το μίνι Ρεξ και το Ελπίς και το Πάνθεον και το Παλλάς, και το Αχίλλειον που έγινε Δαναός αλλά και το Ζενίθ στα Ψηλαλώνια και το Σινέ Ομόνοια, και ο ηρωικός Ερμής, αλλά και το καλοκαιρινό Αελλώ και το Ακροπόλ και το επίσης ηρωικό και θρυλικό drive in στον Άγιο Βασίλειο.

Μεγαλώνοντας, άρχισε να βλέπει φανατικά ταινίες και να διαβάζει βιβλία, να παρακολουθεί τις πρώτες προεκλογικές εκστρατείες του Αντρέα Παπανδρέου. Και τότε ήταν που άρχισε να συνειδητοποιεί ότι του άρεσε να επιλέγει.

Επέλεξε λοιπόν να ακούει David Bowie και Strunglers και Dire Straits και Τσιτσάνη και Asia και Σωτηρία Μπέλλου, αλλά και Βeatles και Βαμβακάρη και Αρχοντορεμπέτικα και Γιάννη Πετρίδη και ραδιόφωνο, πολύ ραδιόφωνο, αλλά και Prince και Madonna και Cure και Τhriller και Human League με το don’t you want me baby και Simple Minds, αλλά και Dead Kennedys, AC DC, Bon Jovi, Sting, Bruce Springsteen, Pet Shop Boys, το Small town boy, το Sweet dreams των Εurythmigs και τόσα πολλά άλλα.

Και επέλεξε να δει ταινίες όπως Τhe Blue Brothers και το Fame και τη Γαλάζια Λίμνη και τους Κυνηγούς της Χαμένης Κιβωτού και τους Δρόμους της Φωτιάς, αλλά και τον Rockie και το Star Trek, Tούτσι, Blade Runner, Flashdance, Staying alive, Scarface, Police Academy, Chostbusters, Cremlins, αλλα και το Karate Kind, Back to the Future, τα Outsiders, τον Highlander, το Platoon, Top Gun, Blue Velvet, το θρυλικό Stand by me, το ακατάλληλο 9 1/2 Εβδομάδες.

Επέλεξε να διαβάσει Χέρμαν Έσσε και Ντοστογιέφσκι και Μαρία Φακίνου και Φυσιολογία με λίγη Ανατομία και το Χωρίς αλλά και Με Οικογένεια και Χάινριχ Μπέλ και Χενινγουέι αλλά και Ταχυδρόμο και Ελευθεροτυπία και Βήμα με όλα τα ένθετά τους.

Επέλεξε να ξενυχτά και να περνά ελάχιστες ώρες στο σπίτι του. Και τις στιγμές που ηρεμούσε μέσα του από αυτή την αέναη κίνηση των τόσων πολλών εξαιρετικών ερεθισμάτων που του πρόσφερε τόσο απλόχερα η ζωή του, τότε ήταν που έφερνε στο νου του, τον παιδικό του ήρωα, το δρακάκι, τον Κουταλιάρη. Ήθελε να του υποβάλει μονάχα μια απλή ερώτηση. Μα τον έχασε.

Και έτσι τα χρόνια πέρασαν. Μα ακόμη και σήμερα μετα απο τόσα χρόνια συνεχίζει να θέλει να τον συναντήσει έστω και για μια μονάχα φορά.. Να τον παρατηρήσει αν έχει σαν και αυτόν μεγαλώσει και επιτέλους να τον ρωτήσει. Να τον ρωτήσει: «Αυτά που έζησα τότε ήταν τόσο πραγματικά, μα σήμερα μετά από τόσα πολλά χρόνια μοιάζουν τόσο φανταστικά. Τι έχει απομείνει αγαπημένο μου δρακάκι απο όλα αυτά;»

Και τότε είναι που συνειδητοποιεί ότι ο καλός του φίλος, ο παιδικός του ήρωας, το δρακάκι δεν έχει μεγαλώσει, έχει παραμείνει τριών χρονών το ίδιο όμως δυνατός και άφοβος όπως τότε.

Τότε είναι που παύει να ανησυχεί αφού κατανοεί ότι όπως αναλλοίωτος παρέμεινε ο Κουταλιάρης στο πέρασμα των χρόνων, έτσι και αναλλοίωτες είναι όλες αυτές οι χιλιάδες, εκατομμύρια στιγμές ζωής που τότε βίωσε.

Και τότε είναι που αποφασίζει να χορέψει για ακόμη μια φορά και σίγουρα όχι τελευταία, το Let’s dance του David Bowie, μαζί με τον αιώνιο παντοτινό του φίλο. Και αυτός του κλείνει για ακόμη μια φορά με νόημα το μάτι.

Οι δυο φίλοι, ο πραγματικός και ο φανταστικός συνεχίζουν να χορεύουν χαρούμενοι τον χορό της ζωής.


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 137 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. [email protected]

Back to Top