Τέταρτο

Οι χώρες είναι τόποι γης και όχι ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες


Στις αρχές Ιουνίου, τα πρώτα ηλεκτρικά οχήματα, ανάμεσά τους το πρώτο αμιγώς ηλεκτρικό αστυνομικό αυτοκίνητο στην Ελλάδα, τέθηκαν σε κυκλοφορία στην Αστυπάλαια. Ο μετασχηματισμός της Αστυπάλαιας σε «έξυπνο» νησί με τη συνδρομή του Volkswagen Group, ξεκίνησε σύμφωνα με το σχετικό Μνημόνιο Συνεργασίας που υπέγραψαν τον περασμένο Νοέμβριο η εταιρεία και το ελληνικό κράτος.

Η περίπτωση της «Volkswagen – Αστυπάλαια» είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της επιθετικής και απίστευτα κερδοφόρας καπιταλιστικής πολιτικής, μιας στην κυριολεξία κάστας πλουσίων εργοστασιαρχών που σκοπό έχουν να γίνουν αρωγοί και στη συνέχεια «κάτοχοι» και με τα χρόνια «κληρονόμοι» δημόσιας περιουσίας γης.

Θυμίζει χορηγία εταιρείας σε ποδοσφαιρική ομάδα που πριν την ονομασία της προηγείται η ονομασία του χρηματοδότη. Αυτό όμως δικαιολογείται αφού μια εταιρεία έχει ιδιοκτήτες και μάνατζερ. Στην περίπτωση όμως της Αστυπάλαιας, ενός ολόκληρου νησιού, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έγινε μάνατζερ δημόσιου χώρου, χωρίς σαφώς να του έχει ζητηθεί από τα εκατομμύρια των Ελλήνων.

Πέρασε πολύ στα «ψιλά» η κίνηση του γερμανομαθούς πρωθυπουργού, με δικαιολογία τη διαφημιστική καμπάνια σε σχέση με την αρχή της τουριστικής περιόδου στην Ελλάδα, να γεμίσει την Αστυπάλαια με χορηγιές ηλεκτρικών αυτοκινήτων.

Και το ερώτημα που κατ αρχάς προκύπτει είναι κατά πόσον όλα αυτά τα επονομαζόμενα «πράσινα νησιά» θα γίνουν επί της ουσίας ”πράσινα”.

Αν την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη την ενδιέφερε πραγματικά η πράσινη πολιτική -η μοναδική ορθή και αναγκαία πολιτική κατεύθυνση στις μέρες μας κατά την άποψή μου-  τότε το πρώτο που θα είχε να κάνει είναι να σχεδιάσει και να υλοποιήσει ένα γενικευμένο πανελλαδικό σχέδιο χώρων υγειονομικής ταφής απορριμάτων.

Αν πραγματικά την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ενδιέφεραν οι «πράσινες πολιτικές παρεμβάσεις» δεν θα ισοπέδωνε ολόκληρες βουνοκορφές αποψιλώνοντας χιλιάδες δέντρα, χτίζοντας τεράστιους τσιμεντένιους δρόμους για να περάσουν τα φορτηγά που μεταφέρουν τις ανεμογεννήτριες. Και βέβαια δεν θα συναινούσε στην εξακολούθηση τέλεσης του περιβαλλοντολογικού εγκλήματος που συντελείται στις Σκουριές Χαλκιδικής.

Είναι τόσο και τόσα τα θέματα στην Ελλάδα που εκκρεμούν και παραμένουν άλυτα σε σχέση με με το θέμα της  ήπιας εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων. Να αναφέρουμε ακροθιγώς πάντα, τη φανερή έλλειψη σχεδιασμού μιας πανελλαδικής κατασκευής βιολογικών καθαρισμών πόλεων και εργοστασίων;  Να αναφέρουμε την έλλειψη εκτεταμένου αποχετευτικού συστήματος αφού ακόμη και σήμερα οι βόθροι αδειάζονται σε θάλασσες, ακτές και χωράφια; Να αναφέρουμε τη φανερή έλλειψη προγραμμάτων αναδάσωσης των καμμένων και καταπατημένων δασών;

Να αναφέρουμε, ακόμα, την εκτεταμένη και σαφώς παράνομη ιδιοκτησία ακτών από ιδιοκτήτες σπιτιών που έχουν κτίσει τα ακίνητά τους μόλις πενήντα μέτρα από το σημείο που σκάνε τα κύματα της θάλασσας; Κοντά σε αυτούς και οι τόσοι ιδιοκτήτες που αφού αποψίλωσαν  δασικές εκτάσεις στη συνέχεια στο κομμάτι αυτό γης έκτισαν το σπίτι τους. Να αναφέρουμε τελικά και εν κατακλείδι την, από ίδρυσης του σύγχρονου νεοελληνικού κράτους, παντελή και επί τούτου συχνά, έλλειψη πολεοδομικού σχεδιασμού;

Είναι πολλά και σοβαρά ακόμη τα θέματα που αφορούν το πρόβλημα της εκμετάλλευσης, διαχείρισης, σχεδιασμού και πάνω από όλα προστασίας των πόρων της Ελλάδας. Και επειδή ακριβώς παραμένουν άλυτα, οι κινήσεις της συντηρητικής κυβερνώσας παράταξης του Κυριάκου Μητσοτάκη συναινεί όχι μόνο «ελαφρά την καρδία», αλλά είναι και υπερήφανη που η γη των παιδιών όλων των κατοίκων της σύγχρονης μπανανίας» θα «ενοικιαστεί» αρχικά για διαφημιστικούς σκοπούς και κέρδη στην  εταιρεία αυτοκινήτων Volkswagen, με δικαιολογία την πράσινη πολιτική.

Δεν εκπλήσσουν οι πολιτικοί χειρισμοί του ανδρός. Αυτό που ανησυχεί είναι αυτή η συναίνεση να μην ναρκώσει,  να μην αποκοιμίσει τα αντανακλαστικά μας.

Οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι αν δεν αντιδράσουμε θα φτάσουμε στο σημείο οι κήποι που φυτεύουμε πατάτες και λαχανικά θα απαγορευτούν και θα επιτραπεί μόνον αυστηρά η φύτευση σπόρων εργαστηριακής προέλευσης που θα τους πληρώνουμε αδρά. Το νερό θα γίνει είδος προς εξαφάνιση και θα πωλείται και αυτό πανάκριβα.

Κάποτε, και αυτό είναι πραγματικό γεγονός, ένας Ελβετός που με φιλοξενούσε στην πόλη Αscona στα νότια της χώρας, σε συζήτησή μας μου είχε πει ότι θα ήταν πραγματικά ευχαριστημένος και πλήρης από την ζωή του αν μετά τον θάνατό του δεν είχε αφήσει πίσω του κάποιο «σκουπίδι». Όταν το πρωτάκουσα δεν πολυκατάλαβα τι εννοούσε κυριολεκτικά και μεταφορικά με την λέξη «σκουπίδι».

Νομίζω όμως ότι από τα παραπάνω είναι πια φανερό ότι σαφώς και δεν θα γίνουμε Ελβετία ή Δανία του νότου. Μπορούμε όμως αν εκπαιδευτούμε ανάλογα και στα σχολειά μας να γίνουμε χώρα που θα περνά από γενιά σε γενιά καθαρή και με βιωσιμότητα αφού θα προστατεύεται από το καθένα μας ως «κόρην οφθαλμού», ακόμη και αν δεν μας «ανήκει» με την καπιταλιστική έννοια του όρου.

Και πραγματικά η μεγαλύτερη συνεισφορά «πράσινης πολιτικής» στην χώρα και στους πολίτες θα ήταν μια γενναία πολιτική απόφαση ριζικής αναμόρφωσης του εκπαιδευτικού συστήματος όπου η διδασκαλία των ανθρωπίνων αξιών θα στηρίζεται κατά πολύ στην ορθή, ήπια και με βαθιές γνώσεις συμπεριφορά μας απέναντι στην εύθραυστη από πάντα γη μας.

 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 153 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. [email protected]

  

ΤΟ «ΤΕΤΑΡΤΟ» ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ

 

Back to Top