Τέταρτο

993 Προβολές

Παιδιά φορτωμένα με το βάρος του κόσμου όλου

grigoropoulos



Κάποτε τα παιδιά θα τριγυρνάνε αμέριμνα στις πλατείες και τους δρόμους

Κάποτε οι ιδέες τους θα είναι πολύχρωμα στον ουρανό μπαλόνια και όχι αίμα κόκκινο σε παγωμένη άσφαλτο

Κάποτε τα παιδιά θα χαλούν και θα ξαναφτιάχνουν τον κόσμο και δεν θα υπάρχει ούτε ένας μπάτσος να τα πυροβολεί

Κάποτε τα παιδιά δε θα είναι φορτωμένα με το βάρος του κόσμου όλου

Κάποτε θα σταματήσουν να υπάρχουν μέρες μνήμης για αδικοχαμένα παιδιά

Μα μέχρι τότε, θα ‘ρχονται μέρες και ώρες σουβλιά στην καρδιά σου

Μέχρι τότε θα καταριέσαι που δεν είχες το νου σου

Μέχρι τότε θα σπαράζεις που άφησες να σημαδέψουν το παιδί

Μέχρι τότε θα περνάς σκυφτός σε κάποιες διασταυρώσεις

Μέχρι τότε θα συγκρατείς με οργή το δάκρυ σου, στην άκρη των ματιών

Μέχρι που για πρώτη και τελευταία φορά θα το αφήσεις να τρέξει λυτρωτικά εκείνες τις μέρες που θα ‘ρθουν και θα χαμογελάσεις για τα παιδιά που δεν θα τα παραμονεύει ο θάνατος, για τα παιδιά που θα κοιμούνται ήσυχα κι εσύ δεν θα ντρέπεσαι πια να κάνεις ησυχία.


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
Η πλάνη της αναγνώρισης
Η πλάνη της αναγνώρισης
Λίγη νύχτα ακόμη
Λίγη νύχτα ακόμη
Σε ποιον έρωτα ζούμε;
Σε ποιον έρωτα ζούμε;
Στο εδώλιο της συνείδησης
Στο εδώλιο της συνείδησης
Ο πόνος έχει ζωή μέσα του
Ο πόνος έχει ζωή μέσα του
 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 124 Άρθρα

Να ενοχλήσω θέλω τις λέξεις, να κοιτάξω πίσω απ’ αυτές. Να περπατήσω θέλω, εκεί που το αόρατο γίνεται ορατό, ανάμεσα σε αραδιασμένες λέξεις και να επαναφέρω τ’ ανείπωτα. Έτσι νομίζω πρέπει να ξεκινήσουμε, απλά. Να επανοικειοποιηθούμε το λόγο, για να μην είναι ιδιοκτησία των ισχυρών και των «αυθεντιών». Να σπάσουμε το φράγμα της σιωπής και του ακρωτηριασμένου λόγου. Και λίγο λίγο θα μάθουμε να σκεφτόμαστε και να πράττουμε πέρα από το δεδομένο. [email protected]

Back to Top

menu