Τέταρτο

76 Προβολές

Ρολόι ζώσας επαρχίας



Αργή και βασανιστική η αλλαγή της μέρας. Από όταν σκοτεινιάσει μέρες πολλές μετράνε για να ξημερώσει. Πίνουν και ξανά πίνουν στα καφενεία μέχρι η ηδυπάθεια του  τσίπουρου καταφέρει να τραβήξει το σεντόνι που θα εγκαινιάσει την επόμενη μέρα. Γριές αποκοιμισμένες στις πολυθρόνες, που άλλοτε στόλιζαν το σαλόνι των παιδιών τους σε κάποια πρωτεύουσα, πετάγονται από τον άβολο ύπνο και ξανά πλαγιάζουν γιατί ακόμα, ακόμα, δεν έχει ξημερώσει. Κάτι γαυγίσματα σκυλιών υπενθυμίζουν ανά διαστήματα τη διάρρηξη της μοναξιάς που ο τόπος προσφέρει απλόχερα αλλά ηρεμούν αμέσως όταν βγαίνει από τα χείλη η κατάρα του αφεντικού τους.

Μονάχα ο έκρυθμος ήχος του ρολογιού θυμίζει την ανυπόμονη ανάφλεξη της πόλης, θυμίζοντας, μάλιστα, πολλές φορές τη λυσσαλέα σειρήνα ενός περιπολικού η ασθενοφόρου που έχει βάλει σκοπό να σε τρελάνει. Προνόμιο το οποίο το αναγνωρίζουμε αποκλειστικά εμείς, που ενώ είμαστε ερωτευμένοι με το άστυ, αδυνατούμε να ξεχάσουμε τον πρώτο, αθώο και παιδικό έρωτα της επαρχίας.

Αν τύχει κιόλας να πέσουν στα χέρια μας οι λαξευμένοι στο πετσί στίχοι του Χρίστου Λάσκαρη και του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου, πώς να ξεφύγεις; Απόμερη, αντικοινωνική, σχεδόν ηρωική, μακρυά από σκεδασμένους ρυθμούς και πλάνες εντάσεις, να περιγράφονται με ακρίβεια στο χαρτί χωρίς να το χαλάει ως και οι υδρατμοί της υγρασίας που την καταβάλλει.

Όσο γρήγορα και αν τρυγάει το ρολόι, ανασκαλεύοντας γοργούς ρυθμούς και υπονοώντας γύρους αστ(ρ)ικής ζάλης, υποτιμώντας μάλιστα πολλές φορές την στασιμότητα της επαρχίας, είναι νύχτες που νικάει πανηγυρικά η αργή, ακατέργαστη και βασανιστική, ελλείψει σοβαρών μαθηματικών, ευθύνων και υποχρεώσεων σοβαρών, παιδική μέτρηση της μίας ώρας.

Εκείνη η παιδική δυσφορία της μέτρησης της μίας ώρας που, όταν ήμασταν παιδιά κουραζόμασταν και μόνο στη σκέψη, ασθμαίνοντας μαρτυρικά για να περάσει, πώς μου έχει λείψει σαν μεγαλώνω.


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 18 Άρθρα

Πιστεύω εις τις λέξεις, «μανούλες» στην παντοκρατορία των αισθήσεων, που ποιητές ουρανού και γης, ορατοί και μη, υποτάχθηκαν. Τα μεσημέρια κάνω φούσκες με σχολιαρόπαιδα. Μεγάλωσα σε χωριό. Πιστεύω στο μάτην. Ήρθα στην πόλη για να δω πως γράφουμε ο ένας τον άλλο και στην καλύτερη, να με αρπάξει από το χέρι, το χέρι κάποιου βιβλιοπώλη που θα τακτοποιεί την φρέσκια βιτρίνα του. | [email protected]

RELATED ARTICLES

Back to Top