Τέταρτο

317 Προβολές

Στη θαλπωρή της Δημοκρατίας

Φωτογραφία: Nick Paleologos / SOOC



Σε μια περίοδο ευτελισμού και απαξίωσης του πολιτικού δημόσιου λόγου, οι αρουραίοι των υπονόμων της ιστορίας, βγαίνουν ξανά στην επιφάνεια απροκάλυπτοι, ξεδιάντροποι αρπάζοντας ξανά την ευκαιρία της πνευματικής σήψης στην οποία έχει επέλθει η κοινωνία.

Μετά από 4 μήνες επιστροφής στην «κανονικότητα» των εκπαιδευμένων επαγγελματιών τις εξουσίας, έχουμε ήδη τα πρώτα αποτελέσματα από αυτούς που ούτως ή άλλως κάποιοι ξέραμε ήδη το ποιόν τους, τις προθέσεις και τις πολιτικές αναφορές και καταγωγές τους.

Μια συμμορία αδίστακτων μαφιόζων, αμφίβολης ψυχολογικής ευστάθειας και πνευματικής διαύγειας, εκλεγμένη από μια μειοψηφία πολιτών – μελών του κομματικού τους στρατού, ορίζει και επιβάλει την εξουσιαστική της λύσσα, θέτοντας ως «κανονικότητα» την υποταγή, τον φόβο, την αρβύλα του μπάτσου πάνω στα πρόσωπα διαδηλωτών, προπαγανδίζει ανήθικα και με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο, τραμπουκίζει και καταστέλλει οποιονδήποτε πυρήνα και χώρο τολμάει να αμφισβητεί και να αντιστέκεται. Επιστρατεύει κάθε τρόπο και μέσο για να επικρατήσει δείχνοντας ξεκάθαρα ότι αναγνωρίζει ως πολίτες (αγαπημένη λέξη της άρχουσας τάξης) μόνο εκείνο το κομμάτι του κόσμου που αποδέχεται, απομονώνεται, κοιτάει τη δουλειά του, αδιαφορεί και κάθεται στα αυγά του.

Από την άλλη πλευρά τα εναπομείναντα και ακηδεμόνευτα ζωτικά κινηματικά όργανα των μαθητών, των φοιτητών και των ανθρώπων της εργασίας αρνούνται να υποταχθούν και να περιοριστούν στην κοίτη της «κανονικότητας» μιας φασίζουσας κυβέρνησης του ακροδεξιού μορφώματος της ΝΔ, και με τα πρώτα δείγματα όπως η μεγάλη συμμετοχή στην πορεία για το Πολυτεχνείο, αλλά και με συνεχείς εκδηλώσεις και απευθύνσεις, προτάσσουν ξεκάθαρα την ορμητική τους διάθεση αντίστασης και ανυπακοής.

Ο ταξικός πόλεμος είναι ξεκάθαρος και πιο ευδιάκριτος από ποτέ, από μια φασίζουσα Κυβέρνηση που πήρε τη σκυτάλη από τη δήθεν αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ που διέσυρε την πραγματική της έννοια και θόλωσε τα νερά, κι έτσι με την αβάντα της ευρείας απογοήτευσης από την τελευταία χαμένη απόπειρα της δήθεν ελπίδας που θα ερχόταν, οι πρώην τσεκουροφόροι, οι νοσταλγοί της Χούντας και τα απολειφάδια των δοσίλογων ταγματασφαλιτών κάνουν πλέον κουμάντο και κουνούν το δάχτυλο σε ένα κοινοβούλιο – μαγαζί γωνία, μια δημοκρατική παρωδία που παριστάνει ότι διαφωνεί, ενώ στην ουσία αποδέχεται και νομιμοποιεί.

Στο ενδιάμεσο αυτών των δύο κόσμων ο φιλήσυχος μικροαστός νοικοκυραίος , παρακολουθεί εξαντλημένος και αποχαυνωμένος από τον βομβαρδισμό πληροφοριών, το αίμα του μοντέρνου φασισμού να κυλά στους δέκτες του και απλώς αλλάζει κανάλι και αντιμετωπίζει την ίδια του την υποδούλωση με έναν ανάλαφρο χαβαλέ, μια επιδερμική γενικευμένη πλακίτσα που περιγράφει τα πιο σοβαρά ζητήματα που τον αφορούν, με έναν αδίστακτο κυνισμό που ασυνείδητα καθιερώνει την ηλιθιότητα, την καβλάντα, το σούφρωμα χειλιών και την αμάθεια, σε αυτοσκοπό. Κουρνιάζει εφησυχασμένος κάτω από τα σκεπάσματα και τη ζεστή θαλπωρή της δημοκρατίας και δεν βλέπει τα πιο προφανή και ειδεχθή εγκλήματα που με το γάντι της ελαφρότητας του εκφασισμού των μίντια, διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια του.

Είναι πλέον θέμα χρόνου η χύτρα της κοινωνικής ανισότητας, της καταστολής και της αδικίας να συσσωρεύσει τόση πίεση που να εκραγεί ανεξέλεγκτα, μιας και τα κοράκια της κυριαρχίας και τα λυσσασμένα ζόμπι – ρουφιάνοι δημοσιογράφοι και καναλάρχες, δεν μπόρεσαν ούτε θα μπορέσουν ποτέ να προβλέψουν αυτό που γεννιέται καθημερινά και γιγαντώνεται μέσα από τη μήτρα της κοινωνίας. Το απρόβλεπτο ένστικτο της αντίδρασης που εξεγείρεται, ξεσηκώνεται και έχει πάντα το δίκιο με το μέρος του, θα είναι πάντα η σκιά που θα απειλεί τις διεστραμμένες και επικίνδυνες πολιτικές τους προθέσεις και πρακτικές , όσο κι αν παριστάνουν τους αποφασισμένους, λόγω της προσωρινής προστασίας που τους παρέχει η απαθής εξαντλημένη πλειοψηφία.


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 15 Άρθρα

Ο Γιάννης Μίχας Νεονακης ή αλλιώς Dave, ζει ανάμεσα μας απο τον Αύγουστο του 1983. Είναι ιδρυτικό μέλος των «Φράξια» ένα από τα πιο βαθιά πολιτικοποιημένα και ανθρωποκεντρικα συγκροτήματα της ανεξάρτητης σκηνής και ασχολείται με τον στίχο αλλά και γενικότερα με τον πεζό λόγο από την ηλικία των 13. Εκτός από την δισκογραφία του γκρουπ και την προσωπική του, έχει εκδώσει ένα βίβλιο με στίχους με τίτλο «Έχω τον λόγο μου» από τις Εκδόσεις Κονιδάρη και μια συλλογή ποίησης και στοχασμών με τίτλο «Αποσιωπητικά», από τις Εκδόσεις Grotesque. Δηλώνει πρωταγωνιστής παρασκηνίου, συνοδηγός, περιθωριακά ρομαντικός και κομπάρσος του «λίγο απ'όλα». | [email protected]

RELATED ARTICLES

Back to Top