Τέταρτο
277 Προβολές

Στις 7 Οκτωβρίου θα είμαστε και πάλι στο δρόμο, γιατί δεν περιμένουμε τίποτα από καμιά δικαιοσύνη

Konstantinos Tsakalidis / SOOC




«Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία -μεσούντος κάποιου Ιουλίου- βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας “Δώστε τη χούντα στο λαό” », έγραφε ο Μανόλης Αναγνωστάκης στο ποίημα «Φοβάμαι».

Μεσούντος κάποιου Οκτωβρίου φοβάμαι κι εγώ.

Φοβάμαι τους όψιμα συστρατευμένους χιπστερο – αντιφάδες.

Φοβάμαι τα αντιφα «σημαιοστολισμένα» επίσημα κτίριά σας.

Φοβάμαι τον αντιφασισμό μπλουζάκι σε βιτρίνα γιατί το απαιτεί η μόδα. Φοβάμαι το «αντιφα» σε pins, ταμπακιέρες, μποξεράκια και ό,τι άλλο είναι χρήσιμο, ώστε να καταστεί παροπλισμένος και ακίνδυνος.

Φοβάμαι τα «τείχη της δημοκρατίας σας» που στην πλειοψηφία τους, με τις πολιτικές τους εξέθρεψαν τον φασισμό. Φοβάμαι τα πλυντήρια στο όνομα «δημοκρατικών» κρατικών κονδυλίων και τα ξεπλύματα που γίνονται, εν όψη μιας δικαστικής απόφασης.

Φοβάμαι το «δημοκρατικό» σας τόξο για το οποίο η εγκληματική οργάνωση δεν ήταν και τόσο εγκληματική γιατί φέρονταν με το ‘σεις και το ΄σας και γιατί όταν είσαι στο Καστελόριζο μπορείς να είσαι και λιγότερο αντιφα για να φωτογραφίζεσαι πλάι σε φασίστες.

Φοβάμαι το βαθύ σας κράτος που συστηματικά χαϊδολογούσε το φασισμό. Γιατί εδώ και δεκαετίες ένα παράλληλο φασιστικό παρακράτος δρα ανενόχλητα με την πλήρη κάλυψη και ανοχή του κράτους.

Φοβάμαι κάθε φορά που η τάξη σας προσφεύγει στον φασισμό όταν αισθάνεται πως χάνει την εξουσία.

Φοβάμαι την ίδια τη δικαιοσύνη σας. Άραγε πόσοι εγκληματίες ναζιστές αποδόθηκαν αθωωμένοι στην κοινωνία, μετά την ήττα του ναζισμού στην Ευρώπη; Πόσοι ταγματασφαλίτες και συνεργοί των ναζί στην Ελλάδα έγιναν οι στυλοβάτες του επόμενου κράτους; Φοβάμαι τη δικαιοσύνη σας, καθώς ποτέ δεν άγγιξε το κεφάλαιο που ανέδειξε και έδωσε εξουσία στους ναζί.

Αυτό που δε φοβάμαι, είναι τα καθάρια βλέμματα των αντιφασιστών που αντιμετώπισαν το τέρας. Όσους όλα αυτά τα χρόνια λοιδορήθηκαν ως γραφικοί ή εμμονικοί. Όσους τοποθετούσατε αντίπερα του φασισμού, στο αφήγημα των δύο άκρων που σας βόλευε. Όσους βρίσκονταν εκεί έξω στο δρόμο, στη δουλειά τους, στην κοινωνική τους συναναστροφή για να αναχαιτίσουν την επέλαση του φασισμού και έβαζαν μπροστά ακόμα και τα ίδια τους τα κορμιά. Όσους συνειδητοποιημένα ανέκοψαν αυτή τη φρενήρη κατρακύλα της κοινωνίας, θυσιάζοντας κάποιοι από αυτούς και την ίδια τους τη ζωή.

Στις 7 Οκτωβρίου θα βγει η απόφαση της δίκης της Χρυσής Αυγής. Και εμείς θα είμαστε εκεί. Θα είμαστε στο δρόμο και θα είμαστε για να τιμήσουμε τους νεκρούς μας. Θα είμαστε εκεί, πλάι σε ανθρώπους με καθάρια βλέμματα δίχως φόβο, αλλά και δίχως προσμονή. Γιατί δεν περιμένουμε τίποτα από τη δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη πιθανώς θα συμπορευτεί με προειλημμένες πολιτικές αποφάσεις, όπως συχνά συμβαίνει. Θα είμαστε εκεί για να νιώσουν την ανάσα μας στο πίσω μέρος του αυχένα τους. Θα είμαστε εκεί αποφασισμένοι να υποσχεθούμε στους νεκρούς μας, στην κοινωνία και στα παιδιά, να δώσουμε όσες μάχες χρειαστούν για να νικήσουμε το φασισμό. Θα είμαστε εκεί για να φωνάξουμε σθεναρά «ποτέ ξανά φασισμός». Θα είμαστε εκεί έξω, εκεί που πραγματικά τσακίζεται ο φασισμός, στο δρόμο. Θα κατακλύσουμε τους δρόμους μας, με την πλήρη συνείδηση πως δεν περιμένουμε από καμιά δικαστική απόφαση να μας αποδώσει δίκιο. Το δίκιο μας εκπορεύεται από το δίκιο της ζωής ενάντια στο θάνατο και τη βαρβαρότητα. Θα είμαστε στο δρόμο και θα παραμείνουμε εκεί, ανεξαρτήτως απόφασης, με πλήρη συνείδηση πως υπάρχουν πολλές μάχες να δοθούν ακόμα όσο «η σκύλα που γέννησε τον φασισμό, βρίσκεται πάλι σε οργασμό».


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 127 Άρθρα

Να ενοχλήσω θέλω τις λέξεις, να κοιτάξω πίσω απ’ αυτές. Να περπατήσω θέλω, εκεί που το αόρατο γίνεται ορατό, ανάμεσα σε αραδιασμένες λέξεις και να επαναφέρω τ’ ανείπωτα. Έτσι νομίζω πρέπει να ξεκινήσουμε, απλά. Να επανοικειοποιηθούμε το λόγο, για να μην είναι ιδιοκτησία των ισχυρών και των «αυθεντιών». Να σπάσουμε το φράγμα της σιωπής και του ακρωτηριασμένου λόγου. Και λίγο λίγο θα μάθουμε να σκεφτόμαστε και να πράττουμε πέρα από το δεδομένο. [email protected]

RELATED ARTICLES

Back to Top