Τέταρτο

Συσκότιση


«…Ένα ακαλλιέργητο άτομο έχει στενό ορίζοντα σκέψης και όσο η σκέψη του περιορίζεται σε ασήμαντες ασχολίες, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να εξεγερθεί. Πρέπει να δημιουργηθούν προϋποθέσεις, ώστε η πρόσβαση στην πραγματική γνώση να γίνει ολοένα δυσκολότερη για τους πολλούς. Θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αποβάλουν τη σοβαρότητα από την ύπαρξη, να γελοιοποιήσουν τα υψηλά ιδανικά, να καλλιεργήσουν μια διαρκή απολογία της ελαφρότητας…» – Γκιντερ Αντερς / 1956

Εξευγενισμένος ναζισμός, σημαίνει να χτίζεις τείχη στα σύνορα και στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλωτίζοντας παράνομα ανθρώπους, σε απάνθρωπες συνθήκες κράτησης , την ίδια στιγμή που οι ντόπιοι υπήκοοι παρακολουθούν αποχαυνωμένοι φανταχτερές επιδείξεις εικονικής κανονικότητας, από ξεκατινιασμένα βλαχοκιτσαριά και φαντασμένα σούργελα.Ένα διαχρονικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας από το Ελληνικό Κράτος, με ηθικούς αυτουργούς τους Έλληνες ψηφοφόρους, οι οποίοι όσο κι αν παριστάνουν ότι δεν συμβαίνει τίποτα, θα είναι πάντα υπόλογοι για αυτό το αίσχος, και την ντροπή αυτή θα την κουβαλούν για πάντα στο συλλογικό τους υποσυνείδητο.

Εξευγενισμένος ναζισμός, σημαίνει να διατηρείς έναν λαό στο ρόλο του Εσταυρωμένου, ανάμεσα σε δίπολα και τεχνητές εντάσεις από κομματικές συμμορίες, αποκρύπτοντας του το έγκλημα και την διαχρονική πολιτική γενοκτονία που διαπράττεται μπροστά στα μάτια του, να τον διχάζεις αφού του έχεις κρύψει μεθοδικά τη γνώση, να προάγεις την κουλτούρα και το αφήγημα του ατομισμού, μιας και η τροφή για την διαιώνιση της τυραννίας είναι η δημιουργία εσωτερικών εχθρών, η κοινωνιοπαθεια που αποκρύπτει της κρατικές ευθύνες , εγείροντας τα χαμηλότερα ένστικτα του πολίτη/πελάτη μιας χρήσης. Οι ρητορικές εντυπωσιακής αοριστίας, ωραιοποιώντας την κατακρεουργηση των δικαιωμάτων του, εκλογικεύοντας και κανονικοποιώντας ανεπιστρεπτί την παράνοια και την πνευματική σήψη. Εξευγενισμένος ναζισμός είναι να επιστρατεύεις τα τάγματα εφόδου με κοστούμια, σαδιστές και αγύρτες παστωμένους με δημοκρατικές πούδρες, να ξερνούν διχαστικά αφηγήματα, πατριδολαγνικες φανφάρες και φασιστικό οχετό, που αποσκοπεί σε μια ομοιογενή προσκόλληση σε τεχνητές έννοιες, οικείες στον ανθρώπινο εγκέφαλο ενός λαού ούτως ή άλλως αμόρφωτου και πολιτικά αναλφάβητου. Εξευγενισμένος ναζισμός είναι να απορρίπτεις την σβάστικα όχι γιατί δεν τη θες, αλλά γιατί δεν τη χρειάζεσαι. Εξευγενισμένος ναζισμός είναι να αγοράζεις ολόκληρα πάνελ και εντεταλμένους δημοσιογραφίσκους, που  πέφτουν στα τέσσερα για ένα κατοστάευρω, ώστε να αποκρύπτουν την ουσία, να επιδιώκουν την σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό, να αβαντάρουν και να χαριεντίζονται με συκοφάντες, ψεύτες και πολιτικά καθάρματα, να κάνουν το άσπρο μαύρο, τη μέρα νύχτα, το θύμα θύτη, να χυδαιολογούν απροκάλυπτα, να προσβάλλουν και να στοχοποιούν προσωπικότητες, υπολήψεις , χαρακτήρες και ολόκληρες ζωές. Με αποτέλεσμα η αξιοπρέπεια, η νοημοσύνη, η ηθική και η κοινή λογική να κείτονται διαμελισμένες στο πάτωμα του αξιακού τους βόθρου, συμπαρασύροντας στη ρουφήχτρα της σαπίλας τους, και το παραμικρό εναπομένον ζωτικό και υγιές κομμάτι της ανθρώπινης υπόστασης.

Εξευγενισμένος ναζισμός είναι να αμολάς στους δρόμους παραστρατιωτικές οργανώσεις και ένοπλους φονιάδες που βάφτισες «Αστυνομία» , να ξυλοκοπούν και να καταστέλλουν οποιονδήποτε και οτιδήποτε δεν συμβαδίζει στο δόγμα του φιλήσυχου νοικοκυραίου, να βασανίζουν με χουντικής εμπνεύσεως πρακτικές  πολιτικούς αντιπάλους και διαδηλωτές, την ίδια στιγμή που στέκονται άπραγοι σε βιασμούς και κακοποιήσεις αθώων γυναικών. Περιγελούν και ειρωνεύονται θύματα, παρενοχλούν σεξουαλικά και τραμπουκίζουν πολίτες σε δημόσια θέα άνευ λόγου και αιτίας και καθοδηγούν από τα κανάλια μελλοντικούς γυναικοκτονους, για το πως θα την βγάλουν καθαρή…

Ένας λαός αλλόκοτος, υποτακτικός, χωρίς ίχνος περηφάνιας και ενστίκτων αμφισβήτησης, ζαλισμένος από την φούσκα της Πασοκικης «ευημερίας», αρνείται να σωθεί, αρνείται να αλλάξει, αρνείται να εξελιχθεί. Άλλωστε δεν γνωρίζει τι υπάρχει έξω από τον ηθικό και αξιακό βόθρο, μέσα στον οποίο εκπαιδεύτηκε και διαμορφώθηκε. Στερείται αναφορών και αντιληπτικων εργαλείων και βολεύεται πίσω από το αφήγημα της άγνοιας και της θυματοποίησης. Πληροφορείται, δεν γνωρίζει. Νομίζει, κρίνει, δουλεύει, καταναλώνει, προσεύχεται,  ψηφίζει και πεθαίνει. Ένα ομοιογενές μείγμα που με αγιοποιημένη χροιά αποκαλείται «λαός», κι έτσι μεθοδικά και συστηματικά αποκρύπτονται οι αντιφάσεις του, τα ταξικά χαρακτηριστικά και οι ανισότητες, οι επιλογές, η απόδοση ευθυνών, και η παθητική συνέργεια που σκεπάζεται κάτω από την λογική της μόνιμης γκρίνιας, πίσω από ένα αυθαίρετο γαμώτο που αναδύεται εν μέσω καφενειακών απλουστεύσεων από υπηκόους που δεν μπορούν να εκφέρουν σοβαρό πολιτικό λόγο, όχι μόνο λόγω έλλειψης ερμηνευτικών μηχανισμών και υποβάθρου αλλά και λόγω έλλειψης κινήτρου. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση, να ξυπνήσει ο υπήκοος ένα πρωί, να κοιτάξει έξω από το κελί και να δει τανκς στην αυλή του. Δεν υπάρχει κανένας λόγος ο σύγχρονος Καπιταλισμός να ξοδεύσει σφαίρες ή να επινοήσει μεταφυσικούς και αόρατους εχθρούς. Αυτές οι μέθοδοι είναι προ πολλού ξεπερασμένες. Η καταστολή των εξεγερσειακών ενστίκτων έχει ήδη επιτευχθεί με την τηλεόραση, το ίντερνετ, την νομιμοποίηση της ηλιθιότητας μέσω των media,  το ποδόσφαιρο, και την κουλτούρα της ανθρωποφαγίας και της ατομικής ανέλιξης και καταξίωσης. Όσο πιο ρηχή η σκέψη, τόσο πιο βαθιά η αποχαύνωση και αποκτήνωση. Όσο περισσότερη πληροφορία, τόσο αταξινόμητη η κρίση και η ψευδαίσθηση της γνώσης. Όσο πιο ισχυρό το αφεντικό, τόσο γοητεύεται ο σκλάβος.

Η Ελλάδα δεν υπάρχει πια. Είναι μία τεχνητή κατασκευή υπηκόων και αντοχής πειραματόζωων, ένα απέραντο κολαστήριο θανάτου, μέσα στο οποίο σέρνεται ένα μπουλούκι από ζόμπι με τηλεκοντρόλ και κινητά αφής με χέρια ξεκομμένα από το υπόλοιπο κουφάρι, παρακολουθώντας μιντιακές σαύρες να γλείφουν το αίμα από τα χέρια δολοφόνων, να ξεπλένουν με ευχαρίστηση νόμιμους μαφιόζους και να νομιμοποιούν την αποκτήνωση, χωρίς ίχνος ντροπής.

Η Ελλάδα δεν υπάρχει πια. Είναι ένα απέραντο νεκροταφείο από τσιμεντένια φέρετρα και τρόφιμους που κάτω από τη μύτη τους διαπράττονται εγκλήματα αλλά δεν ξέρουν, δεν είδαν, δεν άκουσαν. Έβλεπαν Survivor , άλλαζαν θέμα συζήτησης, έβγαζαν σελφιζ, και δούλευαν «για να ζήσουν» για να «τη βγάλουν»  ίσα να μπαίνει το ψωμάκι στην ψωμιέρα.

Η Ελλάδα δεν υπάρχει πια. Είναι ένα απέραντο κολαστήριο με τρόφιμους που προαυλίζονται σε μια αυλή με αόρατα κάγκελα. Για αυτό και δεν τους περνά από το μυαλό να δραπετεύσουν. Σε μια αυλή με αόρατα δεσμά. Για αυτό και οι τριγμοί από τις αλυσίδες δεν ακούγονται. Η Ελλάδα δεν υπάρχει πια. Είναι ένα απέραντο νεκροταφείο από τσιμεντένια φέρετρα, έτοιμα, ανοιχτά. Στη θέση τους. Όλοι οι θεοί σας έχουν πεθάνει. Οτι φανταστηκατε για να κρύβεστε πίσω του, δεν υπάρχει πια. Μόνο συντρίμμια, τόποι κρανίων και οστών απο τα δικά σας κουφάρια τριγύρω, πνευματική σήψη, ενοχές σας μαστιγώνουν ανελέητα καθώς σας ευνουχίζουν μαυροφορεμένες μάγισσες υπό τον Φόβο του Καλού σας.

Καλώς ήρθατε στην Κόλαση.

Καληνύχτα, από το παραθαλάσσιο Άουσβιτς των Βαλκανίων.

 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 22 Άρθρα

Ο Γιάννης Μίχας Νεονακης ή αλλιώς Dave, ζει ανάμεσα μας απο τον Αύγουστο του 1983. Είναι ιδρυτικό μέλος των «Φράξια» ένα από τα πιο βαθιά πολιτικοποιημένα και ανθρωποκεντρικα συγκροτήματα της ανεξάρτητης σκηνής και ασχολείται με τον στίχο αλλά και γενικότερα με τον πεζό λόγο από την ηλικία των 13. Εκτός από την δισκογραφία του γκρουπ και την προσωπική του, έχει εκδώσει ένα βίβλιο με στίχους με τίτλο «Έχω τον λόγο μου» από τις Εκδόσεις Κονιδάρη και μια συλλογή ποίησης και στοχασμών με τίτλο «Αποσιωπητικά», από τις Εκδόσεις Grotesque. Δηλώνει πρωταγωνιστής παρασκηνίου, συνοδηγός, περιθωριακά ρομαντικός και κομπάρσος του «λίγο απ'όλα». | [email protected]

RELATED ARTICLES

  

ΤΟ «ΤΕΤΑΡΤΟ» ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ

 

Back to Top