Τέταρτο
235 Προβολές

«Το αγόρι με την καλιακούδα»: Η αλληλοεξημέρωση ανάμεσα σ’ έναν άνθρωπο κι ένα πουλί




«Το αγόρι με την καλιακούδα» (Kauwboy)
Σκηνοθεσία: Boudewijn Koole
Ηθοποιοί: Rick Lens, Loek Peters and Cahit Ölmez
Ολλανδία, 2012

Ένα αγόρι στην αρχή της εφηβείας του, μεγαλώνει με τον πατέρα του. Ένα έφηβο κορίτσι, που μεγαλώνει χωρίς τον πατέρα της. Και μια μικρή καλιακούδα που χάθηκε από τη μητέρα της και είναι μόνη της. Οι διαδρομές τους διασταυρώνονται σε μια μικρή πόλη της Ολλανδίας. Κι αν για τους ανθρώπους, το μοίρασμα μιας παρόμοιας απώλειας, μπορεί να είναι η κοινή εμπειρία που θα τους φέρει κοντά, η σχέση του ανθρώπου μ’ ένα άλλο πλάσμα της φύσης, μπορεί να διδάξει βιωματικά -ή να θυμίσει- στον άνθρωπο τη φυσικότητα της έγνοιας και της ευθύνης για κάποιον άλλον. Χωρίς αυτήν την πολυπλοκότητα που διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις όπου δυο άνθρωποι μπορεί να μιλάνε την ίδια γλώσσα αλλά να καταλαβαίνουν εντελώς διαφορετικά νοήματα από τις ίδιες λέξεις.

Ο νεαρός Γιόγιο αναπληρώνει την απώλειά του ζώντας σ’ έναν παράλληλο κόσμο που έχει πλάσει με τη φαντασία του. Εκεί, είναι ένας άλλος άνθρωπος, ζει μιαν άλλη ζωή όπου νιώθει ότι έχει ορμή, όπου δεν χρειάζεται να καταφεύγει στη μοναξιά του. Αυτή η ανάγκη του να ζει και σ’ έναν άλλο κόσμο, έχει ζωτική σημασία γιατί ο πατέρας του δεν είναι ακόμα σε θέση ν’ αντιμετωπίσει την ίδια απώλεια και να καθοδηγήσει το γιο του σ’ αυτήν την κρίσιμη περίοδο της ζωής του. Το χάσμα των γενεών επιτείνεται και εξελίσσεται σε μια τοξική ψυχολογικά κατάσταση μέσα στο σπίτι τους. Στην αρχή, είναι το νεαρό πουλί, που η παρουσία του στη ζωή του αγοριού, του θυμίζει ότι κανένα πλάσμα της φύσης δεν μπορεί να ζήσει μόνο του χωρίς να μοιράζεται την έγνοιά του και την τρυφερότητά του για κάποιο άλλο, και, μαζί, τον πόνο του. Το πουλί εξαρτάται από το αγόρι για να επιβιώσει και το αγόρι εξαρτάται από το πουλί για να ζήσει. Γιατί, ο έφηβος διοχετεύει στη σχέση του με το πουλί τη φροντίδα που δεν βιώνει ο ίδιος, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα τη δική του ανάγκη για φροντίδα. Είναι μια διαδικασία αμοιβαίας εξημέρωσης που εμπλουτίζεται κι εμβαθύνεται από την παρουσία του νεαρού κοριτσιού που αισθάνεται πιο έτοιμο να διαχειριστεί τη δική του απώλεια.


Η αλληλεπίδραση του πουλιού με το αγόρι, του μεταδίδει μια αληθινή δύναμη να συνειδητοποιήσει και να εκφράσει και να διεκδικήσει τη δική του λαχτάρα να τον κατανοήσει ο ενήλικας. Θαρρείς και το πουλί είναι, αν όχι μια μετενσάρκωση του πνεύματος της μητέρας που προσφέρει μια νέα δυνατότητα στο γιο της να μάθει να ζει με το πένθος του, τότε είναι πια η ίδια η ζωή που η αδιατάρακτη ροή της είναι ένα διαρκές κάλεσμα να τη ζήσεις μ’ αυτό που είσαι, με τα γεγονότα που σου έχουν τύχει. Και, στην εφηβεία, σ’ αυτήν την περίοδο της ζωής μας όπου όλα μπορούν να βιωθούν αλλιώς, όπου το ποτάμι της ζωής αφρίζει μέσα μας, είναι όλα τόσο ρευστά που θα μπορούσαν να χτιστούν από την αρχή.

Στο τέλος, μαζί με το αγόρι, θα εξημερωθεί ψυχολογικά κι πατέρας, που κάποια στιγμή αφήνει επιτέλους το αγόρι να μπει στο οπτικό του πεδίο, αφήνει τον εαυτό του «να δει» το παιδί. Όταν παύει πια ν’ αρματώνεται με τη γνώριμη γονεϊκή εξουσία για να τα βγάλει πέρα με το διαρκές αίτημα του παιδιού το οποίο διεκδικεί την προσοχή του και τη φροντίδα του. Όταν παύει πια να συρρικνώνει τα συναισθήματά του μέσα στο δικό του παράλληλο κόσμο γιατί δεν χωράνε άλλο πια εκεί.


Ο Koole βασίζεται στην εξαιρετική ερμηνεία του νεαρού Rick Lens, που η εσωτερικότητα της ερμηνείας του είναι αξιοθαύμαστη ιδιαίτερα στις σκηνές του φόβου για τη συμπεριφορά του πατέρα του και στην αμεσότητα της σκηνοθετικής του ματιάς όπου ο θεατής τη νιώθει σαν ν’ ακολουθεί αδιόρατα παντού το αγόρι, συντονισμένη θαρρείς με το ρυθμό της αναπνοής του, στο λαχάνιασμά του όταν τρέχει, στο φόβο του, στο θυμό του κάθε φορά που τον καταπίνει, στην πρόσκαιρη ανακούφισή του μέσα στο φανταστικό κόσμο όπου ζει και στο μαλάκωμα των εκφράσεων του προσώπου του καθώς εμπιστεύεται- και πάλι, από την αρχή.

Η ματιά του αγοριού γίνεται κι η δική μας ματιά, που όσο περνάει η ώρα, ανοίγεται για να χωρέσει τους άλλους μέσα της όλο και περισσότερο, χωρίς, όμως, να τους είχε αποκλείσει μέχρι τότε. Αισθανόμαστε όλες τις σχέσεις μέσα στην ταινία παρά το ότι στις περισσότερες σκηνές τα λόγια που λέγονται, είναι λίγα. Και η απελευθέρωση του ενήλικα από τα δικά του ψυχολογικά δεσμά, όταν πια παύει να παίζει το ρόλο του πατέρα και γίνεται μπαμπάς, μεταδίδεται με τέτοια αμεσότητα και με μια τέτοια πίστη για την τελική της έκβαση, που, θαρρείς, η αποκατάσταση της σχέσης κάθε βασανισμένου εσωτερικά γονιού με το έφηβο παιδί του, να μην χρειάζεται τόσο χρόνο, τόση αντοχή και υπομονή, όπως ακράδαντα πιστεύουν ο γονιοί. Θαρρείς κι η θετική κατάληξη, η ανακουφιστική επανεκκίνηση, να έρχονται σαν να τελειώνει πια ένα άσχημο όνειρο και τα μάγια να λύνονται.


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 78 Άρθρα

Εκείνες τις ατέλειωτες ελεύθερες ώρες των φοιτητικών χρόνων στην δεκαετία του '80, η ανάγκη για τη διαμόρφωση μιας προσωπικής ταυτότητας, να ξέρεις τουλάχιστον ποιος δεν είσαι, βρήκε καταφύγιο στην κινηματογραφοφιλία, στα διαβάσματα των κριτικών για ταινίες και στις συζητήσεις γύρω απ' αυτές. Με τα χρόνια, μετά από ναρκισσισμούς κι επιδείξεις, αυτό που μένει στο τέλος είναι το να είσαι επιτέλους ανοιχτός στο να μαθαίνεις διαρκώς τι σ' αρέσει, τι δεν σ' αρέσει, τι παύει να σ' αρέσει και τι αρχίζει να σ' αρέσει. Έτσι, ταυτόχρονα, είναι δυνατό επιτέλους, να μπορείς να δεχθείς τι αρέσει και τι δεν αρέσει και στον άλλον. Ο κινηματογράφος είναι σαν ένα δεύτερο σπίτι που μπορεί να χωράει όλο και πιο πολλούς. | [email protected]

RELATED ARTICLES

Back to Top