Τέταρτο

91 Προβολές

Το Αιγαίο ανοίκειο στα ψάρια του



Αν ηδονιζόμασταν στη θλίψη του Αυγούστου και περιμέναμε σαν μαθητές να επιστρέψουμε στην σεπτεμβριανή αγκαλιά του άλλου, αν φέτος δεν πηγαίναμε μαζί διακοπές γιατί στ’ αλήθεια διακόψαμε, αν φέτος παίζαμε ξεχωριστά σκάκι στο Αιγαίο και αφού σε λόγιζα -καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των τσακωμών- αφιονισμένο Τούρκο, αν παραδινόμασταν άνευ όρ(ε)ων και θαλασσών, αν οπλιζόμασταν με άλλες ζωές, άλλες πατρίδες και έτερες χάλα(σ)σες, αν πάλι πιάναμε πάτο, αν βγάζαμε στην επιφάνεια όλες τις λέξεις που βυθίστηκαν σε ωκεάνιες αβύσσους, αν λέγαμε «Αντίο» αλλά τα μάτια ξέχειλα έσταζαν υγρά φρένων εξαιτίας μιας αδήριτης και άπαυστης ανάγκης να μη θέλουμε να σταματήσουμε τις βόλτες, αν ηρεμούσαμε το τέρας χιλιομέτρων που εκτρέφαμε και μυστικά μεγάλωνε για να μας κατατροπώσει, αν σου εκχωρούσα τα χωρικά μου ύδατα και κάθε είδους εγωιστική επικυριαρχία, αν ορκιζόμουν αγόγγυστος σκαπανεύς στα υφαλοκρηπιδώματά σου και αν, όταν ξαναδώ το πρόσωπό σου, σπάσω τα αδιέξοδά μας σπυράκι σπυράκι.


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 18 Άρθρα

Πιστεύω εις τις λέξεις, «μανούλες» στην παντοκρατορία των αισθήσεων, που ποιητές ουρανού και γης, ορατοί και μη, υποτάχθηκαν. Τα μεσημέρια κάνω φούσκες με σχολιαρόπαιδα. Μεγάλωσα σε χωριό. Πιστεύω στο μάτην. Ήρθα στην πόλη για να δω πως γράφουμε ο ένας τον άλλο και στην καλύτερη, να με αρπάξει από το χέρι, το χέρι κάποιου βιβλιοπώλη που θα τακτοποιεί την φρέσκια βιτρίνα του. | [email protected]

RELATED ARTICLES

Back to Top