Τέταρτο

Το ζεϊμπέκικο της Ρόζας


Μπαίνοντας στο στροβιλισμό, δεν περίμενα να αντέξω περισσότερο από δυο γύρες.
Μετά από τις δυο πρώτες στροφές άρχισα να ζαλίζομαι τόσο, που έχασα την επαφή.
Συνέχισα να γυρνώ γύρω από την απερίγραπτη ζαλάδα.
Νόμισα ότι τρεκλίζω.
Όχι, δεν τρέκλιζα.

Απλά άρχισα να πατώ διαφορετικά.

Κάπως σαν να ξεκόλλησαν τα γυμνά μου πόδια από τη στεγνή ανοιχτοκαφέ άμμο
και άρχισαν να ίπτανται κάποιους πόντους πάνω από αυτή.

Αρχίζω να πετώ.
Να πετώ ψηλά και μέσα.
Ψηλά, πάνω από όλα αυτά που με πονούσαν, με θύμωναν και με φόβιζαν.
Και μέσα, πολύ μέσα μου, άρχισα να πετώ, να βουτώ, να βιδώνομαι σαν σε έλλειψη.

Και να συναντιέμαι.
Να συναντιέμαι με αυτό το τόσο τρυφερό, μα και τόσο μακρινό.
Που πάντα με δονούσε.
Που πάντα θα με δονεί.

Έτσι, οι δυο γύρες, έγιναν πολλές.

Τόσες πολλές, όσες είναι οι ανθισμένες κερασιές.
Τόσες πολλές, όσες είναι οι λύκαινες που γλύφουν από αγάπη τα μωρά τους.
Τόσες πολλές όσες είναι οι λέξεις που φωτίζουν το σκοτάδι.
Τόσες πολλές, όσες είναι οι μανάδες που κλαίνε τα σκοτωμένα τους παιδιά.
Τόσες πολλές, όσες είναι οι άγρυπνες νύχτες όλων αυτών που νοιάζονται.
Τόσες πολλές, όσες είναι οι ματαιώσεις και οι μικροί μας θάνατοι.

Και εκεί, την στιγμή,
που αλλιώς λέγεται και αιωνιότητα,
ενώθηκα.

Ενώθηκα μέσα από αυτόν το στροβιλισμό, και έγινα πλανήτης σε αυτόν τον αέναο χορό του σύμπαντος.

Η Ρόζα με κοίταζε μουδιασμένο, με δακρυσμένα μάτια.


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
Η ουρανο... μίκης γέφυρα

Η ουρανο… μίκης γέφυρα

Η επιστροφή στα δάση

Η επιστροφή στα δάση

Ο αιώνιος ποδηλάτης

Ο αιώνιος ποδηλάτης

 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 156 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. [email protected]

 

Back to Top