Τέταρτο
93 Προβολές

«Βόρειο ρεύμα» – Ένα φιλοσοφικό δοκίμιο για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, που έχει πια διαρραγεί




«Βόρειο ρεύμα» (Northern Drift)
Σκηνοθεσία: Alexis Destoop
Βέλγιο, Νορβηγία, 2020

Οι προσπάθειες για οικονομική ανάπτυξη έχουν φτάσει ως το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, στα σύνορα Ρωσίας και Νορβηγίας. Σε μια από τις πιο αραιοκατοικημένες περιοχές της γης, νέοι, σύγχρονοι ερευνητικοί σταθμοί κατασκευάζονται δίπλα στους παλαιότερους – τα κουφάρια αυτών των παλαιότερων σταθμών, στην πραγματικότητα. Σαν στοιχειωμένα κτίρια από ένα μακάβριο παραμύθι, όπου τα παλαιότερης γενιάς μηχανήματά τους έχουν γεμίσει με αράχνες, οι καρέκλες είναι άδειες εδώ και καιρό, βιβλία με σημειώσεις και παρατηρήσεις έχουν μείνει ανοιχτά σ’ εκείνη τη σελίδα όπου θαρρείς για τελευταία φορά σημειώθηκε μια μέτρηση.

Η εικόνα των στοιχειωμένων σταθμών μας υπενθυμίζει το παρελθόν και μας οδηγεί στην πρόβλεψη για το μέλλον. Η ακόρεστη ανθρώπινη δραστηριότητα στο κυνήγι του πλούτου, δεν πενθεί, δεν διδάσκεται, δεν ανακυκλώνει παρά μόνο συσσωρεύει, απαξιώνει, ξεχνάει. Την ίδια μοίρα θα έχουν και οι σημερινοί ερευνητικοί σταθμοί στο μέλλον.


Σ’ αυτήν τη διαρκή αναζήτηση του πλούτου, τα νόμιμα δικαιώματα κατοχής των προνομιούχων περιοχών της γης προσφέρουν πλεονέκτημα στον κάτοχό τους: αυτά τα δικαιώματα βασίζονται στην έννοια των συνόρων, σε μια περιχαράκωση πολιτικής φύσης, σε καταφανή αντίθεση με τη συνέχεια και το αδιάσπαστο της φύσης. Ποτάμια, περιφραγμένες εκτάσεις πάνω στους πανάρχαιους πάγους, όλα χωρίζουν χώρες και ανθρώπους μεταξύ τους. Δημιουργούν δικαιούχους και διεκδικητές, τυχερούς και άτυχους, νόμιμους και παράνομους. Τα σύνορα συνεπάγονται φύλακες, κατασκόπους, εχθρούς.

Με αργό ρυθμό που τείνει σ’ έναν υπνωτισμό του θεατή, θαρρείς σαν τρόπο για να τον αφυπνίσει, με τις απόκοσμης ομορφιάς εικόνες του παγωμένου Βορρά σε αντιδιαστολή μ’ αυτές από πλωτές πλατφόρμες παραγωγής πυρηνικής ενέργειας που τροφοδοτούν τις κολώνες με το τεχνητό φως για να διασπάσουν το αρκτικό ημίφως, και με τη φωνή voice-over ενός αθέατου αφηγητή που εργάζεται εκεί αγνοώντας το σκοπό της εργασίας του, ο Destoop θέλει να δημιουργήσει ένα φιλοσοφικό δοκίμιο για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, που έχει πια διαρραγεί. Και καθώς έχουν αποκαλυφθεί υπόγεια υποστρώματα, δίνοντας πρόσβαση στον μεταλλευτικό πλούτο, με τρόμο αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε την έννοια της άποψης των γεωλόγων ότι «το γυμνό παρελθόν όριζε το μέλλον της περιοχής»: ήταν κάτι που αναπότρεπτα θα συνέβαινε, με βάση την πεποίθηση της ανθρώπινης κυριαρχίας πάνω στη φύση.

Το «Βόρειο ρεύμα» το παρακολουθήσαμε στο 22 Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (Τμήμα Ανθρωπόκαινος).


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 68 Άρθρα

Εκείνες τις ατέλειωτες ελεύθερες ώρες των φοιτητικών χρόνων στην δεκαετία του '80, η ανάγκη για τη διαμόρφωση μιας προσωπικής ταυτότητας, να ξέρεις τουλάχιστον ποιος δεν είσαι, βρήκε καταφύγιο στην κινηματογραφοφιλία, στα διαβάσματα των κριτικών για ταινίες και στις συζητήσεις γύρω απ' αυτές. Με τα χρόνια, μετά από ναρκισσισμούς κι επιδείξεις, αυτό που μένει στο τέλος είναι το να είσαι επιτέλους ανοιχτός στο να μαθαίνεις διαρκώς τι σ' αρέσει, τι δεν σ' αρέσει, τι παύει να σ' αρέσει και τι αρχίζει να σ' αρέσει. Έτσι, ταυτόχρονα, είναι δυνατό επιτέλους, να μπορείς να δεχθείς τι αρέσει και τι δεν αρέσει και στον άλλον. Ο κινηματογράφος είναι σαν ένα δεύτερο σπίτι που μπορεί να χωράει όλο και πιο πολλούς. | [email protected]

RELATED ARTICLES

Back to Top