Τέταρτο

642 Προβολές

Ζητείται Πατρινός Πολιτισμός προς ανάδειξη



Ενώ η Νύμφη του Πατραϊκού ετοιμάζεται πυρετωδώς για το Καρναβάλι της, ανακοινώθηκε ο διορισμός της Σεμίνας Διγενή ως συμβούλου του Δήμαρχου της Πάτρας σε θέματα πολιτισμού με κύριο στόχο -όπως τονίστηκε- την ανάδειξη του πολιτισμού της πόλης.

Από την ανακοίνωση λοιπόν προκύπτει η εξής σημαντική είδηση: ότι η Πάτρα διαθέτει Πολιτισμό ο οποίος τυγχάνει αναδείξεως. Και για να μην παρεξηγηθώ ως κακεντρεχής, οπωσδήποτε και έχει η πόλη πολιτισμό -μαζί με τη συνοδευόμενη δυστυχία του-  μόνο που δεν είναι, πως να πω, γκλαμουράτος σαν κι αυτόν που μπορείς να τον δείξεις στα κανάλια ή να τον περιφέρεις σε events και σε μαραθώνιους πολιτισμού ή ό,τι άλλο μπορεί να σκαρφιστεί το μυαλό κάποιου που θεωρεί ότι το πρόβλημα είναι η διαφήμιση και η προβολή και όχι το περιεχόμενο. Διότι όταν θες να αναδείξεις κάτι που υπάρχει και είναι κρυμμένο αρκεί μόνο μια κίνηση: να το ξεκουκουλώσεις για να φανεί ή να το φωτίσεις τόσο όσο χρειάζεται για να λάμψει. Στην χειρότερη να μην το κουκουλώνεις. Αλλιώς, όσο και να φωτίζεις τον νυχτερινό ουρανό αυτός πάντα σκοτεινός θα είναι.

Στην Πάτρα λοιπόν -όπως και σε κάθε πόλη του κόσμου- υπάρχουν  και μοναχικοί καβαλάρηδες και ομάδες -κυρίως νέων παιδιών- που ολοένα κάτι φτιάχνουν και κάτι σκαρφίζονται, υπάρχουν ψώνια, υπάρχουν σοβαροί, υπάρχουν γελοίοι, υπάρχουν ταλαντούχοι υπάρχουν και ατάλαντοι, τέλος πάντων υπάρχει ό,τι υπάρχει κατά την αναλογία που διαθέτει το δυναμικό της πόλης και η συνισταμένη της δράσης όλων αυτών δημιουργεί αυτό που γενικά και αόριστα ονομάζουμε πολιτισμό. Κι επειδή κανείς δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι κι επειδή κανείς δεν μπορεί να κάνει μια δεδομένη στιγμή τίποτε άλλο παρά μόνο αυτό που ήδη κάνει, καιρός είναι να δεχτούμε πως έχουμε όσον πολιτισμό παράγουμε συνολικά σαν τοπική κοινωνία και να αφήσουμε το κυνήγι μαγισσών περί αναδείξεως (αλήθεια, σε ποιους θα αναδείξουμε και για ποιο λόγο;) και τις λοιπές κενολογίες.

Επομένως, πολιτισμός υπάρχει και είναι αυτός που είναι. Μπορεί να μην τρέχουμε όλοι στις εκθέσεις ζωγραφικής, μπορεί τα θέατρα της πόλης να παλεύουν να γεμίσουν τις καρέκλες τους, μπορεί να μην έχουμε κινηματογραφικές αίθουσες όπως παλιά, μπορεί να μην τρέχουμε στις συναυλίες, μπορεί, μπορεί, μπορεί… Αλλά δεν είμαστε αναγκασμένοι να το μπορούμε ή να το θέλουμε. Από την άλλη υπάρχουν τόσοι ταλαντούχοι άνθρωποι σ’ αυτή την πόλη, όπως και σε κάθε πόλη, οι οποίοι έχουν φτιάξει τις παρέες τους, έχουν τα στέκια τους, δημιουργούν και διαχέουν τη δουλειά τους κυρίως μέσω του διαδικτύου (όπου αυτό είναι πρόσφορο), πασχίζουν να διαμορφώσουν κοινό και το βίωμα της τέχνης τους να το κοινωνήσουν με τον περίγυρό τους. Κι αυτός είναι ο φυσιολογικός τρόπος και άλλον δεν γνωρίζω. Καθότι ο άλλος σημαίνει φύκια με μεταξωτές κορδέλες, συνεντεύξεις σε πόρταλ και εφημερίδες τα οποία πανηγυρίζουν την κενότητα -τι θλιβερή κατάντια!- πληρωμένες διαφημίσεις και τίτλους καταγέλαστους και πολιτιστικές εκδηλώσεις που μοιάζουν με βαφτίσια όπου πάει ο ένας να τον δει ο άλλος ότι πήγε για να πάει ο προηγούμενος στην εκδήλωση του άλλου όταν θα έρθει η σειρά του κ.ο.κ.. Λοιπόν, όλο αυτό το πανηγυράκι είναι ο επίσημος πολιτισμός της πόλης και έχει πράγματι ένα σημαντικό πρόβλημα: δεν είναι πολιτισμός αλλά δημόσιες σχέσεις. Και ο πολιτισμός όσο και να χρειάζεται τις δημόσιες σχέσεις δεν είναι οι δημόσιες σχέσεις.

Η πόλη -η κάθε πόλη- μπορεί μερικές φορές να μοιάζει με τη Σαλώμη και τα επτά της πέπλα. Υπάρχει η ιλουστρασιόν πόλη, η πόλη που κάνει πανηγύρια και δίνει συνεντεύξεις, η πόλη που φωτογραφίζεται και κυνηγάει τους προβολείς, υπάρχει η ματαιόδοξη πόλη, η πόλη που φαντασιώνεται πως είναι πριγκίπισσα, η μελό πόλη, η πόλη των πικραμένων ψώνιων των οποίων το έργο δεν αναγνωρίζεται, η πόλη που σκουντουφλά ανάμεσα σε παρεάκια που ελέγχουν πότε και πού θα φωτίσει η κάμερα, η πόλη που σερφάρει πάνω στα κύματα μιας ανούσιας πολυλογίας. Υπάρχει, όμως, και η πόλη των ανθρώπων που δημιουργούν, που σκέφτονται, που τραγουδούν, που κάνουν θέατρο, που ζωγραφίζουν, που γυρίζουν ταινίες. Υπάρχουν οι ανήσυχοι που τους ταλαιπωρεί περισσότερο η τέχνη τους παρά η απουσία φλας. Λίγοι ή πολλοί, προικισμένοι ή όχι, αυτοί είναι και έτερον ουδέν.

Επομένως, αυτή η σπουδή για τον πολιτισμό της πόλης και τον περίφημο μύθο της είναι ένας άγονος προβληματισμός ή εν πάση περιπτώσει ένας προβληματισμός που δεν έχει καμία σχέση με την παραγωγή του αλλά με την διαχείριση της ανυπαρξίας ενός προϊόντος το οποίο θα μπορούσε να θαμπώσει όσους θαμπώνονται από φιοριτούρες. Δεν εκβιάζεται κανένας πολιτισμός να γεννηθεί πουθενά και ποτέ. Δεν έχουμε παράδοση, δεν έχουμε νοοτροπία, δεν έχουμε βίωμα και αυτό κακό δεν είναι. Δεν έζησαν μεγάλοι ποιητές στην πόλη, δεν έζησαν μεγάλοι σκηνοθέτες, δεν έτυχε να έχουμε μεγάλους ζωγράφους ή μεγάλους λογοτέχνες – εξαίρεση τρανή μόνο οι μουσικοί. Και δεν μπορώ να εννοήσω που είναι το πρόβλημα και γιατί θα έπρεπε να είναι αλλιώς! Από που οικονομήσαμε τέτοιον ανοικονόμητο βολονταρισμό; Οπότε, το καρναβάλι μια χαρά κουτί μας έρχεται και μπράβο μας και να το αναδείξουμε (μαζί με τον εσχάτως αποκαλυφθέντα Πατρινό Καραγκιόζη). Τα υπόλοιπα τα ξέρουν αυτοί που δημιουργούν κι αυτοί που το παλεύουν. Κι αυτοί το πιθανότερο δεν γνωρίζουν καν τι σημαίνει να είναι η Σεμίνα σύμβουλος πολιτισμού ή κάποιος άλλος. Αφού όποια και όποιος να είναι, τέτοιες μέρες που ζούμε εδώ, μέρες του αείποτε υπαρκτού… αν δεν είναι ευλογημένος από του Κόμματος τους Αρχιερείς, τσάμπα θα κάθεται στο στασίδι και θα ψέλνει.


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 24 Άρθρα

RELATED ARTICLES

Back to Top